هند و پاکستان، ۲۰۰۵، بنگلور

در مقیاس واقعیت های زندگی، که از تحقیر تا بیان حقیقت را در بر می گیرد، هند و پاکستان یک اغراق وحشیانه است. هر کس نظری دارد و هر یک از آنها هر یک می خواهند آن را شنیده شود. از سران کشورها گرفته تا سران نامزد دولت؛ از سازمان های غیردولتی گرفته تا سازمان ملل؛ از افراط گرایان راست به افراط گرایان راست گرا. از کارشناسان تلویزیونی به کارشناسان تلویزیونی تبدیل به یوتیوبر شدند. از پرستندگان پوستر گرفته تا خردکن های تلویزیونی، نمی توانید رنگی در ساخت خود داشته باشید.

افسوس، جایی که رنگ به پایان می رسد، زیرا زمانی که عمل به رنگ سفید می لغزد، اغلب یا خسته کننده، یا ضد آب و هوا، یا یک طرفه و فقط ناامید کننده است.

این زمانی بود که FTP بین این دو تیم مورد احترام بود و آنها خیلی اوقات در برابر یکدیگر بازی می کردند. این تور بازگشت بود، توری که در آن “دوستی ۲۰۰۴” با مهمان نوازی متقابل بود.

پاکستان که هنوز از تحقیر واگذاری سری هند در خانه بدون جنگ واقعی خمار بود، در سری سه تست با نتیجه ۰-۱ شکست خورد، نتیجه ای که به همین راحتی می توانست ۰-۲ شود اگر یک عقب نشینی غیرپاکستانی در موهالی نبود. چیناسوامی آنها را به گل تساوی امیدوار کرد. در واقع، از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰، چیناسوامی به هر بازدیدکننده ای بیش از امید بخشید. این یک بازی خانگی عالی بود که در آن تیم میزبان نمی توانست برنده شود.

آنیل کومبل خاری در چشم پاکستان بود. نه این که ضربات آنها به دلیل منطقی بودن شهرت داشته باشد، اما کومبل تا به حال از تنها مردی که سعی کرده باشد – انظام الحق – خرگوش ساخته بود و او را هفت بار در همین تعداد مسابقه اخراج کرد. انظامام پس از باخت دومین تست در کلکته سعی کرد توجیه کند: «او بیش از ۴۵۰ ویکت دارد و همه آنها به مصاف ما نیامده اند».

مطمئن هستم که می‌توانیم در بنگلور بازی را به تساوی برسانیم. همه بت‌زنان ما آماده هستند، فقط باید از نظر ذهنی قوی‌تر باشیم و به تلاش ترکیبی نیاز داریم.»

در همین حال، متصدی مسئول این وظیفه را بر عهده گرفته بود که پیمانکاران جاده‌ای شهر را شرمنده کند و زیبایی خفته‌ای از مسیری را با پتانسیل ماندگاری یک فصل کامل بسازد. او آشکارا مسیر دفاعی آشکار را در پیش گرفته بود. شاید اتاق فکر هند نیز این مسیر را طی کرده باشد. آنها ترجیح می دهند ۱-۰ بمانند، سری را ایمن کنند، شغل خود را ایمن کنند، خانه های خود را از احتمال حمله محافظت کنند.

بنابراین پاکستان خفاش را انتخاب کرد. انظامام سوپراستار بود، یونس خان دستیار او و با هم چیزی جز شعر نبودند. این امر باعث می شود تا کریکت تست، بقای قوی ترین و چاق ترین را به یک اندازه انجام دهد. پاکستان در نهایت در کمتر از دو روز با امتیاز ۵۷۰ به پایان رسید، چیزی که معمولاً برای حذف یکی از سه امتیاز ممکن کافی است. نه زمانی که Virender Sehwag در صفوف مخالفان قرار دارد.

سهوگ در حال و هوای خود شعر نمی گوید، او رپ می زند، مشت پشت مشت می اندازد، در حالی که عملاً هرکسی را که جرأت می کند وارد این میان شود، احمق جلوه می دهد. در روز سوم، در حالی که او با سرعت تقریبا ۸۰ سوت می زد، بقیه هل می دادند، ضربه می زدند، چیپ می زدند، کاری را که باید در یک مسابقه تست انجام دهید، انجام می دادند.

سپس ضربات در هنگام فشار دادن بسیار سخت تر می شود، وقتی او وارد می شود، “امروز کسی را سخت نیافتم.” این موضوع باعث می‌شود که کسی متعجب شود که چه کسی بیشتر آزرده خاطر می‌شود، پاکستانی‌ها یا همتایان او. درز، سرعت، پرش، چرخش، سورتمه، او برای همه چیزهایی که سر راهش قرار می‌گرفت با یک ضربه دو برابر پاسخ یکسانی داشت.

اما بقیه ضربات هند شکست خورد تا پیش از اینکه شهید افریدی وحشی شود و انظامام تصمیم بگیرد به دنبال اعلامیه برود و هند را با هدف ۳۵۸ در روز آخر استشمام کند.

****

VVS Laxman در پایان روز چهارم هنگام صحبت با مطبوعات تأیید کرد: “ما قطعاً به دنبال برد خواهیم بود.” “شروع بسیار مهم است. شیوه بازی سهوگ، هر چیزی ممکن است.”

ده دقیقه بعد از صبح و با چند بازی و پاس از قبل، گوتام گامبیر تصمیم گرفت ضربه ای محکم تر به تحویل عبدالرزاق بزند که از قبل درخواست شده بود. شکافی پیدا کرد، کمی جلوتر رفت و وقتی از خفاش رد شد صدای چوبی بلندی درآورد. این فقط می تواند لبه باشد.

سیمون تافل او را نشنید.

چند توپ بعد سهواق با بلندکننده محمد سامی معاشقه کرد. انظامام دیگر طاقت نیاورد. در این مورد، به هر حال سهواق بود، و کاپیتان پاکستان از اولین تحویل پرید، به وسط زمین هجوم برد و درخواستی گسترده در چهره داور صادر کرد و در حین انجام این کار دستانش را با عصبانیت تکان داد. ببینید، او دقیقاً همان چیزی است که شما با درخواست های فشاری مانند این دریافت می کنید: یک محرومیت یک بازی.

ساعت اول بدون تلفات برای هند گذشت – البته با هیاهوی بسیار. سپس پیچ و تاب آمد.

گامبیر به آرامی یکی را به پهلوی ساق پا کوبید، سهوگ بی هدف در زمین پرسه می‌زد، رزاق با یک کنده به وسط کوبید تا آن را نشانه بگیرد. سهوگ یک بار گفته بود که مکالمه بین او و گمبیر “Aankhon Aankhon Me” (فقط تماس چشمی) بود. افسوس که با استفاده از دهان می شد از این امر جلوگیری کرد.

یکی انتظار داشت هند سرعت خود را کاهش دهد، اما آنها افراط کردند و فقط مغازه را بستند. برای قرار دادن همه چیز در چارچوب، آنها در زمانی که سهوگ در اطراف بود و ۱٫۹۱ بعد از رفتن او، ۳٫۶۷ ران در هر اوور رفتند. چنین پوسته ای است که ساچین تندولکار و راهول دراوید وارد آن شدند که به سادگی حاضر نشدند چیزی را رها کنند.

سهوگ چند روز بعد در ستون روزنامه خود نوشت: «در آن مقطع ناراحت شدم زیرا می دانستم اخراج من به این معناست که ما برنده نمی شویم. “من خود را تنها ضربه‌زني مي‌ديدم كه مي‌توانست با ۴ بر اوور گل بزند، زيرا بقيه بت‌زن‌هاي ما كريكت‌بازان تست مناسب‌تر و متعارف‌تري هستند. در ته ذهنم احساس مي‌كردم كه ديگران مي‌توانند مسابقه را مساوي كنند، اما من تنها كسي بودم كه مي‌توانستم آن را ببرم.”

نیمه رگبارهای گسترده، کشش، پرتاب کامل، چیزهای حلقه ای – آنها همه چیز را رها کردند و وقتی زحمت استفاده از خفاش را داشتند، مانع شدند.

انظامام در پایان بازی گفت: “لحظه ای که سه واگ را از دست دادند، به دفاع رفتند و این مرا غافلگیر کرد. این به ما کمک کرد زمین را برای حمله آماده کنیم. من نگران دویدن نبودم و می توانستم روی ویکت تمرکز کنم.”

۶۳ توپ تمام چیزی بود که دراوید می‌توانست دفاع خود را برای آن جمع کند، قبل از توپ ۶۴ یک انفجار سبک از طول نسبتاً طولانی توسط ارشدخان خارج از چرخش بود که در یک لحظه احمقانه دستکش یونس را با یک دست گرفت. لاکسمن هم زیاد دوام نیاورد و در این بین، برای اینکه ثابت کند چقدر ناامیدانه وارد بلوک شده اند، یک طلسم ۵۲ توپی با Tendulkar بازی کرد که در آن یک ضربه هم به ثمر نرسید.

Sourav Ganguly، در پشت یک روند وحشتناک از نتایج از طریق این سری، به وسط آمد تا Tendulkar با تقریبا ۴۵ اور باقی مانده برای بازی. این آخرین جفت خفاش شناخته شده بود.

وقتی گانگولی بیرون آمد، بخشی از جمعیت شروع به فریاد زدن کردند: “ما کارتیک می خواهیم، ​​ما کارتیک می خواهیم”. حتی چند نفر از آنها پوستر تبریک را آماده کرده بودند که او دو رقمی شد. گانگولی نگذاشت آنها از استفاده او لذت ببرند، قبل از رفتن به یک درایو وسیع به سمت گوگلی که تازه آن را نخوانده بود، مدتی خراش می کشید.

گانگولی بعدا گفت: “من نمی دانستم چه اتفاقی افتاده است. من نشنیده بودم که توپ به کنده ها برخورد کند و منتظر تایید داور بودم.” بله، درست از در پرتاب شد. و چیناسوامی سوت می زند. آنها می توانستند آن را از دور ببینند.

معادله: ۴۰ اور. پنج ویکت یک جلسه و نیم به دویدن ها اهمیت نده

مردان بیشتری در باشگاه مسئولیت دارند، هفت نفر از آنها اکنون. تندولکار به مسدود کردن ادامه داد. دینش کارتیک جرات انجام هیچ کار دیگری را نداشت. درست چند لحظه قبل از چای، سامی یک شورت کوتاه را به سمت Tendulkar شلیک کرد، که آن را به طرز عجیبی در پای کوتاه به عقب هل داد. این یک صید استاندارد بود، اما عاصم کمال راهی پیدا کرد که چند بار شعبده بازی کند و باز هم نگه نداشته شود.

قانون اول کریکت هندو-پاک، ساچین تندولکار را رها نکنید. قانون دوم کریکت هندو-پاک، ساچین تندولکار را رها نکنید. قانون بی نهایت کریکت هندو پاک، ساچین تندولکار را رها نکنید. هند برای جنگ زنده ماند.

بلوک های بیشتر دخترای بیشتر مردان بیشتری در اطراف خفاش هستند. حدود یک ساعت دیگر ارسال شد.

افریدی مدام آنها را شلیک می کرد و پس از هر توپی که تندولکار را می زد، لبخندی می زد که گویی به دنبال شناسایی بود. استاد از این امر خوشحال بود و اغلب به نشانه قدردانی سر تکان می داد. تنها یک ساعت مانده به پایان، آفریدی یکی را برای رفتن مستقیم به پیش رو داشت. ساچین دستپاچه شد، دستکش زد و کمال رستگاری اش را گرفت. افریدی شروع به دویدن جشن به سمت میدان کرد. انظامام هرگز در زندگی خود سریعتر از این دویده بود تا کسی را تعقیب کند، حتی آن بازیکن تورنتو را در جایگاه ها.

“شاید بازی برای تساوی ایده خوبی نبود، زیرا اکثر بت‌بازان ما برای ضربت زدن انتخاب شده‌اند. حتی در زمان چای، روحیه عمومی این بود که ما یک تساوی را به دست می‌آوریم. احتمال شکست زمانی که ساچین تندولکار از زمین خارج شد، برای ما آشکار شد. ۲۰ اور باقی مانده بود و ما می‌دانستیم که بقیه batsmen‌ها قادر به ادامه بازی با ستون‌های سهواگ نیستند.”

بله، هند زنده نماند.

کومبل تلاش کرد، حتی با رویکرد فشاری خود باعث شرمساری بازیکنان مشهورتر خود شد، اما هند همه با ۲۵ دقیقه بدون کنده از بازی خارج شدند. پاکستان از نظر بالینی مساوی شد.

بر خلاف ضربات دیوانه‌وار اولین دوره‌ها که جرقه اخراج هندی‌ها را برانگیخت، همه آنها تحت فشاری که توپ به توپ روی هم می‌آمد، طاقت‌فرسا بودند. و این ضعیف ترین تیم پاکستان در یک دهه گذشته بود، بدون رهبر بولینگ، با یک کاپیتان با یک باخت تا اخراج، زخم هایی که هنوز از باخت ۰-۳ در استرالیا تازه است، در برابر تیم هندی رتبه دوم که با قدرت کامل بازی می کرد. آنها می توانستند به خودشان اعتبار بدهند.

پس کنجکاو است که چرا هیچ کس به جای برخی از بازی های پیش پا افتاده دیگر در این رقابت، در مورد این مسابقه صحبت نمی کند. شاید به این دلیل که وقتی فیلمبرداران عوض می شوند، فیلم جایی گم می شود. شاید به این دلیل که چنای ۱۹۹۹ هنوز برای مقایسه بسیار نزدیک بود. شاید به این دلیل که تشویق مخالفان به روایت بهتری از تمسخر کاپیتان هندی توسط جمعیت خود می افزاید.

گانگولی در پایان گفت: “ما تصمیم گرفته بودیم کریکت معمولی بازی کنیم و به هدف فکر نکردیم. بعد از ناهار کمی دفاعی بودیم و در نتیجه چند ویکت از دست دادیم. این یک تلاش آگاهانه برای دفاع نبود اما به قیمت بازی تمام شد.”

نوازش های بیشتر این روح حیوانی است که یک بازی هند و پاکستان حتی در متمدن ترین مکان ها به نمایش می گذارد. پس چه می شود اگر پاکستان بهتر بازی کند، شما مجاز به باخت نیستید. ببینید – اغراق بی رحمانه واقعیت های زندگی. ولی بهتره چیز دیگه ای نباشه