وقتی اولین باران پاییزی امسال بارید، تونی گارسیا پرده ها را کشید.
باران یادآور دردناک سیل های ویرانگر سال گذشته است که بیش از ۲۰۰ نفر از جمله همسر و تنها دخترش را در اسپانیا کشتند.
گارسیا در حالی که اشک می ریخت در خانه اش در Bennetuser در حومه جنوبی شهر بندری والنسیا در دریای مدیترانه گفت: “همه چیز به من برمی گردد. از بودن با خانواده تا تنها بودن.”
«در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۴، بسیاری از خانوادهها از جمله خانواده من مردند.
آن سهشنبه خاکستری در بنتوچر بارید نبود، اما «سونامی نی و آب» ناشی از بارانهای سیل آسا، کیلومترها دورتر به خیابان او سرازیر شد.
گارسیا از بالکن نظاره گر نزدیک شدن سیل بود.
شوهرش، میگل، ۶۳ ساله، و دخترش، سارا، ۲۴ ساله، یک پرستار، به گاراژ زیرزمین رفته بودند تا در صورت آمدن باران پیش بینی شده توسط رسانه ها، اتومبیل های خود را جابجا کنند.
هر دوی آنها در میان ۲۳۷ کشته شدند، عمدتا در استان والنسیا، در بدترین فاجعه طبیعی اسپانیا در یک نسل.
گارسیا با انتقاد از اینکه دولت منطقه به موقع به ساکنان هشدار نداده است، گفت: “آنها تمام زندگی من بودند. من برای آنها می جنگم زیرا آنها به ناحق مردند.”
سیل ۷۸ شهرداری را تحت تاثیر قرار داد، ۱۳۰۰۰۰ وسیله نقلیه را با خود برد و به هزاران خانه آسیب رساند و ۸۰۰۰۰۰ تن زباله تولید کرد، عمدتا در اطراف والنسیا، سومین شهر بزرگ اسپانیا.
پدرو آلگه، یک مستمری بگیر ۸۱ ساله در Paiporta، یکی از بدترین شهرهای آسیب دیده، که در آن ۴۵ نفر جان باختند، به یاد می آورد: «ما تنها چیزی که حمل می کردیم، باقی ماندیم.
صدای او در اتاق های خالی خانه در طبقه همکف که او و همسرش از راه پله های حیاط از آنجا فرار کرده بودند، پیچید. بخشی از خانه ویران باقی مانده است.
گل غلیظی که شهر را پوشانده بود، با بازسازی خانه ها جای خود را به غرش ماشین آلات داد.
به گفته کنفدراسیون تجاری والنسیا Confecomerc، سیل بیش از ۸۰۰۰ کسب و کار را تحت تاثیر قرار داده است، که برخی از آنها هنوز در تلاش برای بازگشایی هستند.
دیوید پارا، ۵۱ ساله، در مغازه غنائم فروشی خود در پایپورتا، که در روز سیل با شکستن سقف حمام از آن فرار کرد، گفت: “من شش ماه از زندگی خود را از دست دادم، اما دوباره باز شده ام.”
او کتابها و بیلهایی را که داوطلبان و اعضای خانواده برای پاک کردن گل از آن استفاده میکردند، در ویترین مغازهاش گذاشته است.
او در حالی که پلاک کوچکی در دست داشت که روی آن نوشته شده بود: «سیل تا اینجا آمد.
هزاران داوطلب در روزهای پس از سیل به ساکنان کمک کردند، زمانی که مردم محلی احساس می کردند توسط مقامات رها شده اند. این تنش در جریان دیدار خانواده سلطنتی اسپانیا از Paiporta به اعتراضات تبدیل شد.
در حدود سه کیلومتر (دو مایل) دورتر در آلفافر، ماشین آلات پر سر و صدا اکنون در حال تخریب بقایای مدرسه اوربا هستند.
سیل باعث اختلال در کلاس بیش از ۴۸۰۰۰ دانش آموز و آسیب به ۱۱۵ مدرسه شد. هشت مدرسه از جمله اوربا باید بازسازی شوند و دانش آموزان سال جدید را در کلاس های پیش ساخته آغاز کردند.
آنا تورس، ۴۷ ساله، در حالی که دو فرزندش را به کلاس های موقت همراهی می کرد، گفت: “بسیاری از کودکان با اولین نشانه باران یخ می زنند یا مضطرب می شوند.”
او یک ماه پیش به خانه آسیب دیده خود در اثر آب بازگشت، اما گفت که هنوز کارهای زیادی برای بازسازی باقی مانده است.
او گفت: «نتوانیم زندگی را مانند گذشته زندگی کنیم، پیشرفت را برای ما دشوار می کند.
در کاتاروجا، جایی که ۲۵ نفر جان خود را از دست دادند، دیواری حاوی این پیام است: “۲۰:۱۱٫ نه فراموش کن و نه ببخش” و زمانی را نشان می دهد که هشدارهای سیل به تلفن های همراه ساکنان می رسد. تا آن زمان دیگر خیلی دیر شده بود.
رزا آلوارز، ۵۱ ساله، در خانه ای در کاتاروجا، جایی که پدر ۸۰ ساله اش پس از فروریختن یکی از دیوارهای آن توسط آب های ورودی، جان خود را از دست داد، گفت: «زمانی که در ساعت ۷:۵۰ بعد از ظهر توانستم با پدرم صحبت کنم، او در حال غرق شدن بود.
آلوارز، که ریاست انجمنی را بر عهده دارد که نماینده قربانیان سیل است، در دادگاه برای مسئولیت به خاطر آنچه که آنها می گویند سهل انگاری از سوی مقامات است مبارزه می کند. او گفت که احساس میکند پدرش در اثر عدم اقدام آنها “کشته شده است”.
کمپینها هر ماه به خیابانها میآیند و خواستار استعفای کارلوس ماسون، رئیس دولت منطقهای به دلیل مدیریت فاجعه میشوند و تظاهرات بعدی برای روز شنبه برنامهریزی شده است.
مقامات منطقه اصرار دارند که اطلاعات لازم برای هشدار دادن به مردم را نداشته اند.
آلوارز گفت: “این فقط یک زخم شخصی نیست، بلکه زخمی است که همه ما در آن سهیم هستیم.” ما باید مطمئن شویم که چنین چیزی دیگر هرگز تکرار نشود.»
خبرگزاری فرانسه
خبرگزاری فرانسه
خبرگزاری فرانسه
