ماهی کپور نقره ای بزرگ، دست و پا چلفتی است و به جو گریندیک نیاز دارد تا قبل از پرتاب کردن ماهی به رودخانه ایلینویز از هر دو دستش برای اندازه گیری آن استفاده کند. ماهی مهاجم تقریباً ۲ فوتی که اکنون از رودخانه طغیان کرده است، به مرکز برنامه نظارتی دولتی برای مهار تعداد انفجاری آن تبدیل شده است.
گرین دایک، تکنسین فصلی شیلات با بررسی تاریخ طبیعی ایلینوی یا INHS، با دستانش آغشته به لجن ماهی، گفت: “آنها بسیار چرب و بسیار قوی هستند.” بنابراین اگر آنها را به درستی درک نکنید، کنترل آنها بسیار سخت است.
برای دههها، مقامات محلی، ایالتی و فدرال نگران بودند که فیلتر حریص که میتواند ماهیهای بومی را بخورد و رشد کند، شیکاگو را دور بزند و دریاچههای بزرگ را بشکند. ترس این است که کپور که از آب بیرون میپرد و قایقرانان را به وحشت میاندازد، میتواند جمعیت گونههای بومی را که مردم محلی عاشق ماهیگیری هستند، از بین ببرد و بزرگترین اکوسیستم آب شیرین جهان و صنایع چند میلیارد دلاری گردشگری، قایقرانی و ماهیگیری را که به آن متکی هستند، خراب کند.
اما مبارزه برای کنترل ماهی کپور و خارج شدن از دریاچه های بزرگ ممکن است اکنون آسان تر شود. هفته گذشته، ایالت ایلینویز اعلام کرد که زمین های مورد نیاز برای حرکت در امتداد پروژه بین حوضه جاده ای براندون را به دست آورده است، سدی ۱٫۱۵ میلیارد دلاری با هدف جلوگیری از ورود تهدید آب به کانالی که حوضه رودخانه می سی سی پی را به دریاچه های بزرگ متصل می کند.
پروژه بین حوضه ای جاده براندون یا BRIP یک سیستم دفاعی زیر آب است که مدت هاست به عنوان راه حلی برای مشکل ماهی کپور شناخته می شود. این پروژه که توسط سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده طراحی شده است، قرار است در رودخانه Des Plaines که رودخانه ایلینویز را به کانال کشتی شیکاگو در نزدیکی حومه Joliet متصل می کند، ساخته شود. قفل و ارتقاء سد یک دیوار حباب، انفجارهای صوتی، مانع الکتریکی و مکانیسم شستشو را برای جلوگیری از عبور کپور مستقر می کند.
اشلی رزین/ شیکاگو سان تایمز
این پروژه زیرساختی در اوایل سال جاری در بحبوحه اصطکاک بین رئیس جمهور ترامپ و جی بی پریتزکر فرماندار ایلینوی بر سر بودجه فدرال و اجرای مهاجرت به دیوار برخورد کرد. ترامپ بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از اعتبارات فدرال را که به ایلینویز وعده داده بود مسدود کرده است. در پاسخ، پریتزکر انتقال اولیه زمین ۵۰ هکتاری بستر رودخانه را از Midwest Generation، اپراتور سابق نیروگاه زغال سنگ در نزدیکی محل پروژه پیشنهادی، به ایالت به تاخیر انداخت. بدون آن، سپاه ارتش نمی توانست آماده سازی سایت برای پروژه را آغاز کند.
اما تا بهار، سپاه ارتش به مقامات ایلینویز گفت که برای شروع پاکسازی سنگها در بستر رودخانه، سرمایهای را تضمین کرده است و پریتزکر و کاخ سفید تلاشهای خود را برای اجرای پروژه از سر گرفتند. آلن مارشال، سخنگوی منطقه راک آیلند ارتش ارتش، تایید کرد که فاز این پروژه در ماه جولای تکمیل شده است.
تنش ها در اواخر تابستان به دلیل تهدیدهای ترامپ مبنی بر اعزام گارد ملی به شیکاگو برای مقابله با جرم و جنایت و تشدید اجرای قوانین مهاجرت دوباره بالا گرفت. در اواخر اوت، ترامپ در دفتر بیضی شکل به خبرنگاران گفت که پریتزکر با تلاشها برای خلاص شدن از شر ماهی کپور همکاری نمیکند. ترامپ گفت: فرماندار ایلینویز شاید بیش از هر کس دیگری تحت تأثیر قرار گرفته است. فکر میکنم تا زمانی که این درخواست را از آن مرد دریافت نکنم، کاری در مورد آن انجام نخواهم داد.»
با این وجود، این پروژه بزرگ در حال انجام است. هفته گذشته، مقامات ایلینوی اعلام کردند که در ۳۰ سپتامبر برای دو قطعه کوچک کوهستانی به مساحت ۲٫۷۵ هکتار مورد نیاز برای این پروژه به توافق رسیده اند. با این حال، این کمک مالی ممکن است به ضرر مالیات دهندگان ایلینوی تمام شود.
گزارشهای قبلی WBEZ و Grist نگرانیهای دیرینه مقامات دولتی را در مورد آلودگی خاکستر زغال سنگ، محصول جانبی سمی سوختن زغالسنگ، در سایت نشان داد. پریتزکر در نامه ای به سپاه در سال ۲۰۲۴ به نگرانی در مورد هزینه پاکسازی آشغال های سمی اشاره کرد.
سخنگوی پریتزکر در آن زمان در بیانیهای گفت: «نوشتن یک چک سفید برای سپاه مهندسین یا هر مدیر پروژه دیگری بدون درک بهتر آنچه در درازمدت با آن موافقت میکنیم، غیرمسئولانه است.
اداره منابع طبیعی ایلینویز تأیید کرد که مقامات ایالتی در حال حاضر در حال توسعه یک طرح بررسی محل و بررسی اینکه آیا زمین اضافی مورد نیاز است یا خیر.
اما علیرغم این نگرانی ها، رهبران منطقه ای برای تامین مالی این پروژه اصرار دارند. در اوایل این ماه، پریتزکر به شش فرماندار دیگر دریاچههای بزرگ در ارسال نامهای به کنگره پیوست که BRIP را «اولویت ملی» نامید و از قانونگذاران خواست از تأمین مالی کامل فدرال برای این پروژه اطمینان حاصل کنند.
ماهی کپور مهاجم – خانواده ای از ماهی ها که شامل ماهی کپور، کپور سیاه و کپور سفید نیز می شود – برای اولین بار حدود ۵۰ سال پیش در رودخانه می سی سی پی ظاهر شد. کارشناسان می گویند این ماهی پس از فرار از مزارع ماهی در آرکانزاس، جایی که برای کمک به مهار جلبک ها و رشد علف های هرز به آنجا آورده شد، آبراه را تصرف کرد. در سالهای بعد، ماهی دامنه خود را در رودخانه و شاخههای آن گسترش داد و در دهه ۱۹۹۰ بر رودخانه ایلینویز تسلط یافت.
اشلی رزین/ شیکاگو سان تایمز
در سال ۲۰۱۹، INHS با دپارتمان منابع طبیعی ایلینویز برای ایجاد یک برنامه چند سازمانی برای ردیابی فراوانی نسبی کپور در بالا و پایین رودخانه ایلینوی شریک شد. به عنوان بخشی از این برنامه، تیمهایی از اکولوژیستها ماهیگیری میکنند و سلامت ماهی کپور و ماهی بومی را هر سال بین ژوئن و اکتبر بررسی میکنند.
داده ها به دولت کمک می کند جلوتر از کپور باشد. اگر جمعیت کپور در یک بخش از رودخانه افزایش یابد، مقامات ایلینوی می توانند تلاش ها را برای تحریک صید، شکل اولیه کنترل ماهی کپور در ایالت، تنظیم کنند. این برنامه شامل عقد قرارداد با ماهیگیران تجاری برای صید هدفمند و پرداخت ۱۰ سنت اضافی به ازای هر کیلوگرم کپور است. به نظر می رسد تلاش کارساز است.
مایکل اسپیر، بومشناس کمی در INHS میگوید: «طبق این دادهها، ما به طور فزایندهای در حال کاهش جمعیت هستیم. به نظر می رسد که این انگیزه در حال نتیجه دادن است.» او به منطقه ای در نزدیکی ایالت استاروید راک، یکی از شمالی ترین بخش های رودخانه ای به طول بیش از ۲۷۰ مایل، اشاره کرد، جایی که طی پنج سال گذشته شاهد کاهش شدید جمعیت کپور بوده است. وزارت منابع طبیعی ایالتی برآورد دقیقی از کاهش ماهی کپور در زمان انتشار ارائه نکرد.
اسپیر از پشت قایق نمونه گیری تماشا کرد که گریندیک و بقیه خدمه کار خود را برای آن روز به پایان رساندند. در حالی که دادهها امیدوارکننده هستند، او گفت که هیچکس نمیخواهد بداند که اگر ماهی کپور به سمت بالادست شیکاگو بسازد چه اتفاقی میافتد.
اسپیر گفت: “کپور ممکن است در برخی از این ایالت های دریاچه های بزرگ نباشد.” اما توجه زیادی از سوی آن کشورها وجود دارد زیرا اگر آنها به دریاچه های بزرگ بروند، به یک مشکل منطقه ای بسیار بیشتر تبدیل خواهد شد.
