دانشمندان خواستار توافقی به سبک پاریس برای نجات زندگی بر روی زمین شدند | حفاظت

بیایید صادق باشیم، پاسخ جامعه جهانی به شواهد فزاینده انقراض جمعی و تخریب محیط زیست عمدتاً پرتاب خرده نان به سوی او بوده است. جایی که ما فعالیت می‌کردیم عمدتاً به شیوه‌ای تصادفی و معمولی بود – یک منطقه حفاظت‌شده در اینجا، یک برنامه حفاظت از آنجا، چند قانون جدید و مقداری بودجه. مشکل این است که چنین اقداماتی – در عین حال که قابل ستایش و مهم است – به هیچ وجه وسعت و مقیاس مشکل را برآورده نمی کند، جایی که همه نشانگرها نشان می دهند که زندگی روی زمین همچنان به سطل زباله می لغزد.

اما تعدادی از دانشمندان شروع به فراخوان برای جاه طلبی بیشتر کرده اند – بسیار بیشتر – و می خواهند آن را در یک توافق جهانی جدید مانند توافقنامه آب و هوای پاریس گنجانده شوند. آنها همچنین می گویند که این لایحه نباید فقط شامل کشورها شود، بلکه باید شامل بخش خصوصی نیز شود.

یک معامله جهانی برای طبیعت

در سال ۲۰۱۶، EO Wilson – شاید ستوده ترین زیست شناس تکاملی زنده جهان – کتابی به نام نیمه زمین منتشر کرد، جایی که او پیشنهاد کرد که برای نجات زندگی روی زمین (و خودمان)، باید حدود نیمی از سیاره را در انواع مختلف ذخایر کنار بگذاریم. جای تعجب نیست که این ایده بلافاصله بحث برانگیز شد – اما دانشمندان دیگری که تشنه یک راه بلندپروازانه و امیدوارکننده برای رویارویی با آرماگدون زیست محیطی در آینده بودند نیز مورد توجه قرار گرفت.

سال گذشته، ۴۹ دانشمند مقاله مهمی نوشتند که در آن بررسی کردند که چگونه نصف زمین ممکن است در اکوسیستم های مختلف زمین امکان پذیر باشد. اما خبر اصلی آن روزنامه در واقع این جمله بود: “ما یک معامله جهانی برای طبیعت – همراهی با توافقنامه آب و هوای پاریس – برای ترویج حفاظت و احیای زیستگاه بیشتر، استراتژی های حفاظت ملی – و زیست محیطی – و توانمندسازی مردم بومی برای حفاظت از سرزمین های مستقل خود را پیشنهاد می کنیم.”

به زبان کمتر فنی، این یک فراخوان واضح برای یک توافق جهانی گسترده است که شاهد افزایش چشمگیر وسعت جهان تحت پوشش پارک ها – در برخی موارد به هدف “نیمی از زمین” – و مناطق حفاظت شده محلی خواهد بود. مردم بومی اکنون به طور گسترده ای به عنوان برخی از بهترین مدافعان طبیعت پس از دهه ها انزوا شناخته می شوند.

نویسندگان استدلال می کنند که این توافق جدید باید هدف “نیمی از زمین” یا “طبیعت به نصف نیاز دارد” را پوشش دهد.

اریک دینرستین، نویسنده اصلی مقاله گفت: تعدادی از مطالعات تجربی به ما می گویند که ما باید نیمی از قلمروهای زمینی و دریایی را جدا کنیم تا از بدترین دو فاجعه بزرگ زیست محیطی – تغییرات آب و هوا و ششمین بحران انقراض – که در افق ظاهر می شود جلوگیری کنیم. پیش از این با WWF، دینرستین اکنون مدیر WildTech و برنامه راه حل های تنوع زیستی و حیات وحش در NGO RESOLVE است.

چنین توافقی احتمالاً تحت کنوانسیون سازمان ملل در مورد تنوع زیستی قرار می گیرد که برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ به عنوان یک معاهده بین المللی تأسیس شد. امروز، CBD هر دو سال یک بار تشکیل جلسه می دهد.

CBD

در سال ۲۰۱۰، کشورهای CBD با چیزی به نام اهداف تنوع زیستی Aichi موافقت کردند، که ۲۰ هدفی است که کشورها باید تا سال ۲۰۲۰ برای رسیدن به آنها تلاش کنند. ما به سختی به بسیاری از اهداف، از جمله کاهش به نصف کاهش زیستگاه و جنگل زدایی، مدیریت پایدار ماهیگیری، جلوگیری از انقراض مجدد گونه ها و به حداقل رساندن اثرات نامطلوب اقلیمی دست یافته ایم.

اما ما به یکی از اهداف نزدیک شده‌ایم: واگذاری ۱۷ درصد از مساحت زمین در مناطق حفاظت‌شده و ده درصد از مناطق دریایی و ساحلی. در حال حاضر، ۱۵ درصد از مساحت زمین محافظت شده است (اگرچه بیشتر آن در به اصطلاح “پارک های کاغذی” است که از کمبود بودجه رنج می برند) و حدود ۸ درصد از اقیانوس ها.

CBD دارای معایبی است. از یک سو، مانند توافق پاریس، غیر الزام آور و تا حد زیادی داوطلبانه است. این یک امتیاز ضروری بود که بسیاری از کشورها را امضا کنند – درست مانند پاریس – اما این بدان معناست که هیچ راه قانونی برای اجرای اقدام وجود ندارد. فقط فشار بین المللی.

از سوی دیگر، یک امضاکننده اصلی گم شده است. حدس بزن کی بله، البته، ایالات متحده – آن گوسفند سیاه جهانی. این معاهده غیر الزام آور توسط رئیس جمهور بیل کلینتون در سال ۱۹۹۳ امضا شد اما هرگز توسط کنگره تصویب نشد. با این حال، هر کشور دیگری در جهان عضو این توافق است.

در نهایت، CBD نتوانسته است توجه و علاقه رسانه‌ای را به عنوان اعلامیه‌های مختلف تغییرات آب و هوایی جلب کند. بنا به دلایلی، توافق بر سر سرنوشت میلیون‌ها گونه روی زمین توجه رسانه‌های کمبود توجه ما را جلب نکرده است.

اما این اشکالات نباید تضمین کند که CBD بدون دندان یا بی اثر است. و اگر زمانی برای اثبات توانایی او وجود داشته باشد، اکنون است.

از آنجایی که اهداف Aichi در سال ۲۰۲۰ منقضی می شود، CBD به چیزی برای جایگزینی آن نیاز دارد. و به نظر می رسد که ایده نیمه زمین مورد بحث قرار گیرد. دبیر اجرایی CBD، دکتر کریستیانا پاشا پالمر، اخیراً در ماه آوریل به گاردین گفت که یک توافق جدید باید شامل پیشنهادی باشد که نیمی از سیاره را تا سال ۲۰۵۰ دوستدار محیط زیست می کند. این نیمی از زمین نیست – که نیمی از سیاره را تحت انواع مختلف حفاظت می بیند – اما افزایش قابل توجهی در جاه طلبی در مقایسه با اهداف آیچی تعیین شده ده سال پیش ارائه می دهد.

پاشا پالمر، وزیر سابق محیط‌زیست، آب و جنگل‌داری رومانی، می‌گوید تنوع زیستی «زیرساختی» است که سیاره ما را حفظ می‌کند.

او در مصاحبه ای گفت: “من فکر می کنم ما باید اطمینان حاصل کنیم که از کل سیاره به طور پایدار استفاده می شود.” اما این، به گفته پاشکا پالمر، مستلزم تغییر کامل در اقتصاد ما است.

ما باید به یک مدل اقتصادی برویم که این واقعیت را در نظر بگیرد که ما در یک سیستم بسته عمل می کنیم – سیاره زمین – و رشد اقتصادی ما توسط محدودیت های اکولوژیکی سیاره محدود شده است.

چه کسی پرداخت خواهد کرد؟

مسلماً بزرگترین عنصری که مانع از اقدامات بیشتر حفاظتی در سطح جهانی می شود، بودجه است. از امروز، پول فقط مرتبه‌ای کمتر از چیزی است که واقعاً مورد نیاز است.

ادوارد باربیر، اقتصاددان دانشگاه ایالتی کلرادو، گفت: «مانند هر کالای عمومی، حفاظت از تنوع زیستی از مشکلی رنج می‌برد که در آن دولت‌ها انگیزه‌ای برای تأمین بودجه کمتر از حد مطلوب دارند، به این امید که دیگران هزینه‌های آن را پوشش دهند.

Barbier نویسنده اصلی مقاله جدیدی است که راه جدیدی برای جمع آوری سرمایه برای بقیه بیش از هشت میلیون گونه روی کره زمین پیشنهاد می کند.

او گفت: “حدود ۱۰۰ میلیارد دلار در سال برای حفاظت از طیف گسترده ای از گونه های جانوری و گیاهی روی زمین مورد نیاز است و بودجه فعلی حدود ۴ تا ۱۰ میلیارد دلار در سال است.”

باربیر برای جذب ۱۰۰ میلیارد دلار در سال – ده برابر بیشتر از آنچه در حال حاضر خرج می شود – استدلال می کند که ما نمی توانیم به تنهایی به دولت ها وابسته باشیم، بلکه باید به بخش خصوصی روی بیاوریم. او و همکارانش استدلال می‌کنند که هر توافق جدیدی از طریق CBD باید مکانیزمی ایجاد کند که به شرکت‌های خصوصی اجازه دهد تا با اهداف و مقاصد مالی خود به آن بپیوندند.

اما چه چیزی شرکت ها را مجبور به پیوستن می کند؟

توماس دین، یکی از نویسندگان مقاله و استاد پایداری در دانشگاه ایالتی کلرادو توضیح داد: «شرکت‌ها به سلامت اکوسیستم‌های ما وابسته هستند و بنابراین در معرض خطر از دست دادن پایه‌هایی هستند که کسب‌وکارشان بر آن تکیه می‌کنند». “آگاهی رو به رشد از این چالش به طور فزاینده ای انگیزه شرکت ها را برای مشارکت خواهد داشت.”

این مقاله صنایعی را شناسایی می‌کند که تنوع زیستی در آنها حیاتی است، مانند شیلات، جنگل‌داری، کشاورزی و بیمه.

دین گفت: “برای مدت طولانی ما منافع شرکت ها و محیط زیست را خصمانه می دانستیم. با این حال، اگر می خواهیم هم از نظر اقتصادی و هم از نظر زیست محیطی موفق باشیم، آنها باید همسو شوند.” به هر حال، این هدف اصلی یک سیستم اقتصادی است – خدمت به نیازهای جامعه در کوتاه مدت و بلند مدت.

مراحل

اما آیا می توان از ۵۰ درصد جهان محافظت کرد؟ بگذارید اینطور بیان کنیم: اینطور نیست آنهاممکن است.

مطالعه دینرستین در سال گذشته نشان داد که از ۸۴۶ منطقه زیست محیطی در خشکی، بیش از ۱۰ درصد از آنها در حال حاضر به ۵۰ درصد حفاظت دست یافته اند. علاوه بر این، تعدادی از کشورها – از جمله نامیبیا، بوتان و ونزوئلا – نزدیک به پنجاه درصد محصور در خشکی هستند.

دینرستین می گوید که محافظان برای دستیابی به چنین هدف بلندپروازانه ای باید خلاقیت به خرج دهند، اما او معتقد است که می توان آن را انجام داد.

“ما باید مناطق نیمه دست نخورده، مناطق مدیریت شده، مناطق تحت حفاظت محلی و احتمالا حدود ۷ تا ۱۰ درصد احیای مناطق کلیدی را در بر بگیریم… نکته کلیدی در اینجا این است که استراتژیک باشیم و از بی بدیل ترین مکان ها ابتدا در دهه آینده محافظت کنیم و بقیه را در سال های بعد پر کنیم.”

این بدان معنا نیست که هر منطقه زیست محیطی می تواند به هدف ۵۰ درصد برسد. برخی – فکر می کنند چمنزارهای علف بلند ایالات متحده – شانسی ندارند. در واقع، این مطالعه نشان داد که ۲۰۷ منطقه بوم گردی جهان کمتر از چهار درصد از زیستگاه های باقی مانده دارند.

دینرستین می گوید رسیدن به ۵۰ درصد در این مناطق یک “توهم” است، اما هدف گذاری برای ۱۰ تا ۱۵ درصد در چنین زیستگاه هایی از طریق بازسازی نقطه شروع خواهد بود.

چنین تلاشی راه درازی را به سوی حل یک بحران زیست محیطی جهانی دیگر کمک می کند: تغییرات آب و هوایی. حفظ و احیای جنگل‌ها و دیگر زیستگاه‌ها مدت‌هاست که به عنوان یکی از سریع‌ترین و ارزان‌ترین راه‌ها برای کاهش انتشار کربن در جهان مطرح شده است. حدود ۱۵ درصد از انتشار گاز CO2 در جهان امروز به طور مستقیم با جنگل زدایی، خشک شدن تورب زمین یا برش حرا مرتبط است.

“بدون [Half Earth] تا سال ۲۰۵۰، هدف توافق پاریس قابل دستیابی نخواهد بود. شما نمی توانید در یکی بدون موفقیت در دیگری موفق شوید.

البته، احتمالاً بزرگترین مانع سیاسی است – همانطور که در مبارزه با تغییرات آب و هوایی بوده و ادامه دارد. آیا حامیان قادر خواهند بود جهان را متقاعد کنند که نیمه زمین راهی مثبت و الهام بخش برای ایجاد جهانی بهتر و پایدارتر از نظر زیست محیطی خواهد بود؟

دین گفت: “مطمئناً این یک چالش بزرگ است، همانطور که در مورد توافقنامه آب و هوای پاریس وجود داشت. اما ما باید از جایی شروع کنیم.”

اگر همه اینها شبیه داستان آرمان‌شهری به نظر می‌رسد، دینرستین به این واقعیت اشاره می‌کند که دانشمندان چینی قبلاً مقاله‌ای در مورد اینکه چگونه می‌توانند به ۵۰ درصد زمین‌های حفاظت‌شده در یکی از پرجمعیت‌ترین کشورهای روی زمین ضربه بزنند، منتشر کرده‌اند.

دینرستین گفت: «طبیعت به نصف نیاز دارد، بزرگترین ایده در جهان است، و تنها ایده ای است که می تواند آینده ای را برای تمام حیات روی زمین تضمین کند.»