چرا وقتی زمان حاشیه دارد مغز شما بهتر کار می کند؟

آیا تا به حال متوجه شده اید که می توانید کاری را در ۲۰ دقیقه قبل از جلسه انجام دهید که در سه ساعت باز در یک بعد از ظهر آزاد نتوانسته اید انجام دهید؟

این یک تصادف نیست و فقط استرس نیست که شما را سریعتر می کند. زمانی که زمان مرز مشخصی دارد، مغز واقعاً اینگونه کار می کند.

زمان باز احساس آزادی می کند، اما مغز شما اغلب آن را به عنوان دلیلی برای کاهش سرعت، حدس دوم و دور شدن می داند. یک لبه سخت به همان کار اضافه کنید و چیزی تغییر کند. تمرکز تیز می شود راه حل ها سریعتر می آیند. کار معمولاً به همان اندازه خوب است، گاهی اوقات بهتر است.

علم اینکه چرا مرزها تمرکز را بهبود می بخشد

یک اصل شناخته شده در پشت این موضوع وجود دارد که بسیاری از الگوهای ناامیدکننده ای را که در نحوه گذراندن روزهای خود آشکار می شود را توضیح می دهد. درک آن کار با مغزتان را بسیار آسان‌تر می‌کند، نه علیه آن.

قانون پارکینسون و کار روزانه شما

قانون پارکینسون بیان می کند که کار برای پر کردن زمان در دسترس برای تکمیل آن گسترش می یابد. این یک نقص شخصی نیست. این یک ویژگی قابل پیش بینی است که چگونه مغز تلاش را در برابر فوریت درک شده کالیبره می کند.

وقتی مهلت سخاوتمندانه ای به شما داده می شود، ناخودآگاه آن مهلت را به عنوان نشانه ای برای مدت زمانی که کار باید طول بکشد در نظر می گیرید. یک پنجره دو ساعته برای یک کار ۳۰ دقیقه ای فقط فضای اضافی به شما نمی دهد. این روش کار شما را تغییر می دهد. شما زمان بیشتری را صرف برنامه ریزی، قضاوت و تنظیم دقیق جزئیاتی می کنید که اهمیتی ندارند.

ضرب‌الاجل‌های سخت‌تر و خود تحمیلی به طور مداوم تمرکز را بهبود می‌بخشد و اغلب کار با کیفیتی یکسان یا بهتر از ضرب‌الاجل‌های پایان باز تولید می‌کند.

چگونه محدودیت های زمانی کاری را که مغز شما انجام می دهد تغییر می دهد

درک شیمی مغز پشت آن، استفاده هدفمند از آن را بسیار آسان تر می کند. وقتی مغز شما یک محدودیت واقعی را حس می کند، واکنش فیزیکی سریع و قابل اندازه گیری است.

تاثیر نوراپی نفرین

وقتی یک بازه زمانی یک ضرب الاجل مصنوعی ایجاد می کند، لوکوس سرولئوس پاسخ می دهد، نوراپی نفرین افزایش می یابد و قشر جلوی مغز شما منابع را یکپارچه می کند. شما از حالت تحقیق به حالت اجرا می روید. وزن کردن هر گزینه را متوقف می کنید و شروع به حرکت می کنید.

دقیقا به همین دلیل است که یک تایمر پومودورو به طور مداوم کار می کند؛ لبه خاصی برای جلسه کاری ایجاد می کند و همان تغییر را از حرکت به انجام انجام می دهد.

تحقیقات نشان می دهد که ذهن ما تقریباً در امواج ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه ای اوج بازدهی کار می کند و به دنبال آن افت شارژ طبیعی رخ می دهد. این الگوها عمیقاً در زیست شناسی ریشه دارند.

تراز کردن بلوک های کاری با این پنجره ها و سپس توقف در مرز به ریتم طبیعی تمرکز و بازیابی مغز احترام می گذارد.

تحقیقات تمرکز حواس نشان می‌دهد که بیشتر افراد فقط می‌توانند تمرکز شناختی عمیق را برای حدود سه تا چهار ساعت در روز حفظ کنند، به همین دلیل است که جلسات کوتاه و متمرکز بیشتر از ماراتن‌های کاری طولانی و بدون تمرکز بهتر عمل می‌کنند.

روش های عملی برای ایجاد مزیت های زمانی

برای عملی کردن آن به یک سیستم پیچیده نیاز ندارید. ایده اصلی ساده است: قبل از شروع کاری، تصمیم بگیرید که چه زمانی به پایان می رسد.

با محدودیت های زمانی کوچک شروع کنید

در اینجا چند راه کم تلاش برای افزودن ساختار به زمان خود آورده شده است:

• قبل از شروع، زمان پایان مشخصی را برای هر کار تعیین کنید، نه فقط زمان شروع
• پروژه‌های طولانی‌تر را به بلوک‌های کوتاه‌تر و با شرح ۴۵ تا ۹۰ دقیقه تقسیم کنید
• از یک تایمر فیزیکی یا دیجیتالی استفاده کنید تا حد واقعی به نظر برسد، نه تئوری
• وقتی زمان تمام شد توقف کنید، حتی اگر کارتان ناتمام به نظر برسد. مغز شما اغلب درست از همان جایی که کارش را رها کرده است ادامه می دهد

هدف عجله نکردن است. این کار برای دادن یک ظرف تمیز به مغز شما است. زمان باز مغز را دعوت می کند تا آن را پر کند. زمان محدود مغز را به تمرکز روی آن دعوت می کند.

نتیجه گیری

زمانی که زمان دارای مرزهایی باشد، مغز شما بهتر کار می کند، زیرا مرزها فوریت لازم برای حرکت به سمت عمل را ایجاد می کنند. بدون آنها، همان کار گسترش می یابد، جزئیات چند برابر می شوند و تمرکز پراکنده می شود.

راه حل این است که بیشتر یا بیشتر کار نکنید. این است که به زمان خود شکل واضحی بدهید. از آنجا شروع کنید و ممکن است متوجه شوید که ساعاتی که از قبل دارید بیش از اندازه کافی است.