اقیانوس چیزی بیش از پسزمینهای برای غروب خورشید و موجسواری است – منشا و موتور تمام حیات روی زمین است که مسئول تنظیم آب و هوا، جذب گرما، گردش جریانها و تولید اکسیژن است.
اما تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان، اقیانوس را فراتر از محدودیت های خود می کشاند. با گرم شدن آب و جابجایی جریانها، تعادل ظریف شروع به تزلزل میکند – با پیامدهایی که بسیار فراتر از امواج میرسد.
در اینجا پنج روشی که اقیانوس ها آب و هوای ما را کنترل می کند – و کارهایی که ما می توانیم برای حفظ کارکرد آن سیستم ها انجام دهیم، آورده شده است.
۱٫ گرما را جذب می کند.
اقیانوس حائل اصلی آب و هوای زمین است. از دهه ۱۹۷۰، بیش از ۹۰ درصد گرمای اضافی محبوس شده توسط گازهای گلخانه ای را به همراه حدود یک سوم کل انتشار کربن ناشی از انسان از زمان انقلاب صنعتی جذب کرده است. تصور کنید اگر این همه گرما در اتمسفر بود چقدر سیاره گرمتر می شد.
اما اقیانوس نمی تواند به جذب گرمای نامحدود ادامه دهد. همانطور که انسان کربن بیشتری را به جو پمپ می کند، دمای اقیانوس ها همچنان افزایش می یابد و سیستم هایی را که آب و هوای زمین را پایدار نگه می دارند تحت فشار قرار می دهد. در واقع، با ادامه گرم شدن آبها، آنها در واقع شروع به انتشار دی اکسید کربن به جو می کنند و این بافر حیاتی را به تقویت کننده بالقوه تغییرات آب و هوایی تبدیل می کند.
فقط با کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و حفاظت از طبیعت می توانیم شروع به کاهش این فشار کنیم و اقیانوس را برای خودمان نگه داریم.
مطالعه بیشتر: سیاره ما را شفا دهید: از طبیعت برای آب و هوا محافظت کنید
۲٫ شوک های اقلیمی در خشکی را شکل می دهد.
آنچه در اقیانوس اتفاق می افتد تعیین می کند که تغییر آب و هوا در خشکی چگونه احساس می شود. این به این دلیل است که تقریباً هر قطره باران از اقیانوس شروع می شود. اقیانوس حاوی حدود ۹۷ درصد از کل آب روی زمین است که آن را به منبع اصلی تبخیر در جو تبدیل می کند. این تبادل دائمی بین دریا و آسمان، طوفانها را به جریان میاندازد، رودخانهها را پر میکند و سیستمهای آب شیرین را که تمام حیات به آن وابسته است، حفظ میکند.
اما گرم شدن اقیانوس ها این ریتم قدیمی را تغییر می دهد. دریاهای داغتر تبخیر را تسریع میکنند و رطوبت بیشتری را به اتمسفر میفرستند – یعنی باران شدیدتر در برخی مناطق و دورههای خشک طولانیتر در برخی دیگر. از استپهای مغولی گرفته تا بوتهزارهای آفریقای جنوبی و جنگلهای حرا در هند، شوکهای اقلیمی در خشکی اغلب ریشه در گرمای بیسابقه اقیانوس دارند.
۳٫ دمای کره زمین را متعادل نگه می دارد.
جریان های اقیانوسی مانند یک تسمه نقاله غول پیکر عمل می کنند و آب گرم را از مناطق استوایی به قطب ها می برند و آب سردتر را به عقب می فرستند. این گردش ثابت دما را در سراسر کره زمین یکسان می کند و بیشتر سیاره را قابل سکونت می کند. بدون آن، استوا بسیار داغ تر، قطب ها حتی سردتر می شد و زندگی همانطور که می دانیم بسیار متفاوت به نظر می رسید.
یکی از مهم ترین جریان ها، جریان گلف استریم است که آب گرم را از مناطق استوایی به اقیانوس اطلس شمالی می برد و آب و هوای اروپای غربی را تنظیم می کند. اما همانطور که ورقه های یخ ذوب شده آب شیرین را به دریا می ریزند، این تعادل ظریف گرما و شوری مختل می شود – سیستم را به سمت یک نقطه اوج بحرانی سوق می دهد.
ما می دانیم که ممکن است اتفاق بیفتد: حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش، تعطیلی جریان خلیج فارس اروپا را در عصر یخبندان ناگهانی فرو برد. امروزه دانشمندان هشدار می دهند که تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان می تواند باعث فروپاشی مشابهی در طول زندگی ما شود.
مطالعه بیشتر: ۵ چیزی که درباره افزایش سطح دریا نمی دانستید
۴٫ اکسیژن تولید می کند.
اقیانوس مملو از گیاهان دریایی کوچک به نام فیتوپلانکتون است که مسئول تولید حدود نیمی از اکسیژن جهان هستند.
این نقش جدیدی نیست. میلیاردها سال پیش، موجودات میکروسکوپی در اقیانوس شروع به آزاد کردن اکسیژن کردند و به تدریج جو زمین را به جوی تبدیل کردند که بتواند حیات پیچیده را پشتیبانی کند. بدون آنها، نه انسان ها و نه بسیاری از گونه هایی که امروز می شناسیم وجود نداشتند.
اکنون این سیستم حمایت از زندگی تحت فشار است. افزایش دمای اقیانوس ها و اسیدی شدن تهدیدی برای گونه های پلانکتون هستند که ستون فقرات شبکه غذایی دریایی هستند. امواج گرما می تواند باعث مرگ انبوه شود، در حالی که کربن اضافی در آب، رشد پلانکتون ها و دیگر جانداران دریایی را دشوار می کند. اگر این موجودات ناپدید شوند، تأثیرات بر روی شبکه غذایی به تمام بالا گسترش می یابد – از طریق اکوسیستم های دریایی، به اقتصاد انسان و حتی در هوایی که ما تنفس می کنیم.
خوشبختانه، علم نشان میدهد که اکوسیستمهای سالم و متنوع انعطافپذیرتر هستند و تمایل دارند از عوامل استرسزای آب و هوایی مانند امواج گرما و اسیدی شدن بهتر بهبود پیدا کنند. از طریق اتحاد طبیعت آبی، حفاظت بینالمللی و شرکا تلاش بیسابقهای را برای دو برابر کردن سطح اقیانوس تحت حفاظت، از آبهای یخچالی اقیانوس جنوبی قطب جنوب تا سواحل پرآب استوایی کاستاریکا، انجام دادهاند.
۵٫ کربن را در اکوسیستم های ساحلی جدا می کند
جایی که زمین به دریا می رسد، اکوسیستم های ساحلی مانند حرا، علفزارهای علف دریایی و باتلاق های جزر و مدی مانند غرق های کربن قدرتمند عمل می کنند. آنها مقادیر زیادی کربن را از اتمسفر جذب می کنند و آن را در خاک های آغشته به آب حبس می کنند و آن را از هوا دور نگه می دارند و تغییرات آب و هوایی را کند می کنند. این اکوسیستمهای «کربن آبی» همچنین از خطوط ساحلی در برابر طوفانها و افزایش سطح دریا محافظت میکنند، از ماهیگیری حمایت میکنند و معیشت جوامع محلی را حفظ میکنند.
در کاستاریکا – کشوری که قلمرو اقیانوسی آن ده برابر بزرگتر از خشکی آن است – سازمان بین المللی حفاظت به توسعه اولین پروژه ملی حفاظت و مدیریت حرا در جهان کمک می کند.
این “استراتژی ملی کربن آبی” به بازسازی مکان هایی مانند خلیج نیکویا در سواحل اقیانوس آرام این کشور کمک می کند. سالها پیش، جنگلهای حرا وسیع پاکسازی شد تا راه را برای مزارع قند و مزارع پرورش میگو باز کنند. برای بازگرداندن آنها، Conservation International و جامعه محلی کانال هایی را – با دست – حفر می کنند تا جریان طبیعی آب جزر و مد را بازیابی کنند. ایده این است که با ایجاد شرایط اکولوژیکی مناسب، مانگروها خود به خود باز خواهند گشت. این رویکرد ضروری است – مکزیک قبلاً آن را در نظر گرفته است.
اعضای جامعه برای بازگرداندن جریان طبیعی آب، کانال هایی را با دست حفر می کنند.
در خلیج نیکویا، مانگروها به طور تخمینی ۴۰۷۴۷ دلار آمریکا در هر هکتار در سال در فواید ترکیبی از جمله غذا، حفاظت از ساحل و تنظیم آب و هوا فراهم می کنند. با شتاب گرفتن تغییرات آب و هوایی، این جنگلهای ساحلی مهمتر از همیشه هستند و به جوامع فرصت مبارزه میدهند.
آیا می خواهید از کاری که از اقیانوس ها، سواحل و افرادی که به آنها وابسته هستند حمایت کنید؟ اینجا یک راه است.
مطالعه بیشتر:
ویل مک کوری مدیر محتوا در Conservation International است. آیا می خواهید داستان های بیشتری از این قبیل بخوانید؟ برای به روز رسانی ایمیل ثبت نام کنید. همچنین، لطفاً از کار انتقادی ما حمایت کنید.
