اگر شنیده اید استون هنج، آن مکان جادویی که در آن تراز طلوع و غروب خورشید با چرخه های معکوس زمین و چرخه های تغییر ادغام می شود، ممکن است در مورد “هم بدانید”شیکاگوهنج” یا دیگر “(شهر) هنگ.” این مکانی است که چرخه های تغییر را با جشنی در میان آن جشن می گیرد. “رقص اعتدال.” وسوسه انگیز است. زودگذر است این یک دعوت به رقص است.
اعتدال پاییزی لحظه‌ای فوق‌العاده را رقم می‌زند که روز و شب در گوشه‌ای از غروب خورشید که در نور ماه می‌لغزد در آغوش می‌گیرند. روز و شب در این مورد “برابر” هستند و همه چیز باید دقیقاً زمان بندی شود تا این همسویی کامل را تجربه کنید. شاترهای شاتر که عاشق عکس گرفتن از غروب خورشید یا ماه در حال طلوع اعتدال هستند که توسط تک سنگ های ساخته شده توسط انسان قاب گرفته شده است، درست در لحظه مناسب برای ثبت این پدیده به موقعیت خود حرکت می کنند.
قدیم ها برنامه های خود را طراحی کردند مناظر شهری و معماری با طراحی کیهانی در ذهن، منعکس کننده حرکت کره ها و هماهنگی کامل روز و شب است. آنها راهنماها و نگهبانان آسمانی خود را چنان دوست داشتند که ردیابی حرکات آنها به نشانه پیوند پایدار و درهم تنیده آنها تبدیل شد. آنها متوجه شدند که سفرهای انسان و موقعیت اجسام آسمانی کاملاً در هم پیچیده است. هنگامی که ما با یکدیگر و خلقت همگام هستیم، رقص مسحورکننده و ظریف است. همانطور که معشوق من می گفت: “هیچ چیز مانند زمان بندی کامل نیست.” به خصوص وقتی می رقصیم.
تغییر معمولاً کمی ناراحت کننده است، همانطور که ما با چیزها سازگار می شویم بوده اند اوضاع چطوره بلند شدن. جای تعجب نیست که ما به آسمان ها، به چرخاندن برگ ها، به بالا و پایین رفتن جزر و مد، افزایش و زوال ماه، به تمام فصول تغییرات طبیعت نگاه می کنیم تا به ما کمک کنند تا در آنچه به نظر می رسد می چرخد، می چرخد یا خارج از کنترل ما است حرکت کنیم. هنگامی که ما روزانه وارد تغییرات ظریف می شویم، متوجه تغییرات جزئی فزاینده می شویم، مشاهده می کنیم، تغییرات بزرگ از جهاتی کمتر تکان دهنده و کمتر ویرانگر هستند.
همانطور که با اعضای خانواده، دوستان، مشتریان، دانش‌آموزان یا دیگران در حلقه‌هایمان راه می‌رویم، خوب است که سعی کنیم با حس زمان یکدیگر هماهنگ شویم، مثلاً همانطور که Navi در آواتار، “من تو را می بینم“ یا، همانطور که یک شریک رقص ممکن است بگوید، “من تو را احساس می کنم.” آهسته تر می روم تا همگام با سرعت تو باشم. منتظرت می مونم با تو همگام هستم
مهم است که به یاد داشته باشید که ریتم مکانی-زمانی (ala توماس هوبل) برای هر یک از ما متفاوت است. این امر هنگام رانندگی در بزرگراه بسیار قابل توجه است. همیشه کسی هست که می‌خواهد سریع‌تر حرکت کند، گاهی اوقات در خطر دیگران. یا کودکی را در نظر بگیرید که تازه بستن بند کفش را یاد می گیرد. این ناراحت کننده است. زمان می برد. برای معلمی که تمرین کرده و به کمال رسیده صبر لازم است. یا سالمندی را در نظر بگیرید که از نظر جسمی مشکل دارد یا شاید چالش های شناختی دارد. سرعت ممکن است برای همراهان دیوانه، هدفمند، شیدایی یا عموما بیش فعال به طرز دردناکی کند به نظر برسد. زمان چه کسی نیاز به تنظیم مجدد در برابر دیگری دارد؟ آیا می توانیم در وسط ملاقات کنیم، مانند اعتدال؟
به عنوان دوست من بایو آکومولافه او دوست دارد با استناد به سنت خرد یوروبا بگوید: “زمان فوری است. بیایید سرعت خود را کم کنیم.”
در میان تغییرات، مهم است که زمان خود را بررسی کنیم. بسیاری از ما خیلی سریع حرکت می کنیم. اگر برای شریک رقص خود خیلی سریع حرکت کنیم، کسی صدمه می بیند. چه پیشرو و چه پیرو، باید نشانه های بدن را بخوانیم که به ما آگاهی می دهد که حرکت اجتناب ناپذیر است. وقتی کوک می کنیم، حرکت کند می شود. جریان می یابد، تقریباً بی دردسر، جادویی می شود. مثل رقصیدن با کسی است که آنقدر خوب می شناسید و دوستش دارید که حرکات او را پیش بینی می کنید. و همه اینها. ساده جریان ها.
در چند هفته گذشته، ما مهارت‌های نرم خود را برای پیمایش تغییرات تمرین کرده‌ایم:
در منظر روحی درونی شما، چه چیزی در حال تغییر است و زمان چه حسی دارد؟ تغییرات پاییز چگونه با احساس شما از زمان صحبت می کند؟
