با کاهش رودخانه کلرادو، درخواست ها برای خشک کردن دریاچه پاول افزایش می یابد

خشکسالی ۲۷ ساله در جنوب غربی ایالات متحده – طولانی ترین دوره خشکسالی در ۱۲۰۰ سال گذشته – تلفات سنگینی بر جریان رودخانه کلرادو وارد کرده است. تغییرات آب و هوایی باعث کاهش حجم برف در راکی‌های کلرادو می‌شود، که منشأ تقریباً ۸۰ درصد رواناب سالانه رودخانه است، و دمای گرمتر باعث ذوب برف‌ها در اوایل سال می‌شود و رواناب در اواخر تابستان و پاییز را کاهش می‌دهد. آب و هوای گرمتر همچنین باعث افزایش تبخیر از ۴۰ مخزن رودخانه، از جمله دو بزرگ‌ترین آن، دریاچه‌های پاول و مید می‌شود.

ماه گذشته، دریاچه پاول، در مرز یوتا-آریزونا، به کمتر از ۱۵۰ فوت بالاتر از استخر مرده رسید، نقطه ای که در آن آب دیگر نمی تواند از طریق لوله های کنارگذر سد گلن کنیون برای رسیدن به دریاچه مید، پشت سد هوور، ۳۰۰ مایلی پایین دست، عبور کند. سطوح پایین آب تولید برق آبی از دو مخزن را کاهش داد، مدیریت اکوسیستم رودخانه‌ها را پیچیده کرد و منابع آب را به ایالت‌های حوضه پایین‌تر آریزونا، کالیفرنیا و نوادا کاهش داد.

کشاورزان مزارع آیش هستند. توسعه دهندگان در برخی مناطق ساخت و ساز مسکن را به دلیل عدم تامین آب تضمینی متوقف کرده اند. و اداره احیاء “جریان های زیست محیطی” خود را محدود کرده است – تخلیه آب سرد از پاول – که ماهی های محافظت شده را تهدید می کند و مانع از ایجاد شن بارها می شود که زیستگاه حیات وحش در گراند کانیون را فراهم می کند. به گفته ناظران، صرف نظر از نحوه مدیریت رودخانه در آینده، اکوسیستم های پایین دست و بالادست دستخوش تغییرات قابل توجهی خواهند شد.

دولت‌های فدرال و ایالتی در مواجهه با چشم‌انداز حتی پایین‌تر از سطح رودخانه کلرادو، در تلاش هستند تا راه‌هایی را برای برآورده کردن خواسته‌های رقیب منافع مختلف که بر جریان آن متکی هستند، از بستن دریاچه پاول با آب منحرف شده از مخازن بالادست گرفته تا کاهش ۴۰ درصدی منابع آب پایین دست، و پرداخت پول به کشاورزان برای حفظ آب رودخانه‌شان، بیابند. این بحران حتی برخی را به فکر راه‌حلی می‌اندازد که زمانی تصور نمی‌شد: تخلیه کامل دریاچه پاول.

وقتی سد گلن کانیون در دهه ۱۹۶۰ ساخته شد، طرفداران مزایای آن را مطرح کردند: انرژی آبی ارزان، آب یارانه ای برای پرورش دهندگان پنبه و یونجه، املاک جدید کنار دریاچه و زمین بازی برای قایقرانان. اما مخالفان از غرق شدن خود گلن کانیون، پیچ و خم صخره ای قرمز رنگ از شکاف ها، برج ها، صخره ها و غارهایی که محافظان محیط زیست آن را حتی زیباتر از گرند کنیون توصیف کردند، ابراز تاسف کردند.

در طول دهه‌ها، برخی از محیط‌بانان برای برداشتن سد گلن کانیون و احیای دره استدلال کرده‌اند، اما این ایده همیشه به عنوان گران‌قیمت رد شده و از آنجایی که تولید برق را از بین می‌برد، بسیار غیرعملی است.

اکنون، رویکرد نرم‌تری در حال جلب حمایت است و گروه‌هایی مانند موسسه گلن کانیون استدلال می‌کنند که سد را حذف نکنند، بلکه دریاچه پاول را از طریق تونل‌های انحرافی جدید که در زیر لوله‌های کنارگذر موجود، در نزدیکی بستر رودخانه حفر می‌شوند، تخلیه کنند. طرفداران می گویند که نکات مثبت بسیار زیاد است. آب تولید برق آبی در دریاچه مید را تحریک خواهد کرد. تشکل های خیره کننده گلن کنیون و مکان های مقدس برای مردم بومی دوباره ظاهر خواهند شد. حیات وحش بازخواهد گشت و زیستگاه های ساحلی در بالا و پایین سایت سد در نهایت احیا خواهند شد. این پلان Fill Mead First نام دارد.

اریک بالکن، مدیر اجرایی موسسه گلن کانیون، گفت: برای بیش از چهار دهه، سد گلن کانیون یک دارایی بزرگ برای حوضه رودخانه محسوب می شد. اما اکنون “این به یک بدهی تبدیل می شود زیرا در واقع می تواند از جریان آب به پایین دست جلوگیری کند. تمام فرضیات اساسی در مورد سد وارونه شده است.”

این به دلیل محدودیت های ساختاری سد است. اگر دریاچه از حداقل ظرفیت حوضه پایین بیاید، سرچشمه های آن – لوله های بزرگی که آب را به هشت توربین سد می فرستند – مسدود، بالا و خشک می شوند. آب از حوضچه در عوض از طریق لوله های بای پس که در زیر لوله های تحت فشار قرار دارند، اما کمتر از نصف ظرفیت خود را برای رهاسازی آب دارند، آزاد می شود.

این لوله ها برای استفاده طولانی مدت مستمر ساخته نمی شوند و ارسال مقدار زیادی آب از طریق آنها می تواند باعث ایجاد لرزش، ترک خوردگی و سایر عوارضی شود که آسیب های جبران ناپذیری به سد وارد کند. اگرچه اداره احیا مدتهاست که نسبت به اتکای صرف به لوله های کنارگذر برای رهاسازی آب هشدار داده است، اما پس از بازرسی و بازسازی آنها در سال ۲۰۲۵، اعلام کرد که در صورت نیاز می توانند کار کنند. اما چالش دیگری باقی خواهد ماند: تکیه بر لوله‌های باریک، ایالت‌های حوضه بالایی (کلرادو، نیومکزیکو، یوتا و وایومینگ) را برای انجام تعهدات تحویل خود به ایالت‌های حوضه پایین‌تر و طبق توافق بین‌المللی مکزیک دشوار خواهد کرد.

اجازه دادن به جریان بیشتر آب از طریق سد گلن کانیون – با تخلیه دریاچه از طریق لوله‌های کنارگذر موجود و تونل‌های انحرافی تازه حفر شده در نزدیکی بستر رودخانه – دیگر از دست داده نمی‌شود. کاترین سورنسن، مدیر تحقیقات مرکز سیاست آب کیل دانشگاه ایالتی آریزونا، گفت: «این گفتگو تکامل یافته است.

جک اشمیت، مدیر مرکز تحقیقات رودخانه کلرادو دانشگاه ایالتی یوتا، گفت که ساختارهای آزادسازی پایین تر، “ایده ای کاملا منطقی” است و باید بخشی از بحث باشد. در مورد از دست دادن بالقوه برق آبی از پاول، طرفداران حذف سد می گویند که این مگاوات می تواند با انرژی خورشیدی جایگزین شود. نیروگاه خورشیدی جدید جمینی در نزدیکی لاس وگاس ظرفیت ۶۹۰ مگاوات دارد. سد گلن کانیون در حال حاضر حدود ۷۳۰ مگاوات ظرفیت دارد.

بعدی را بخوانید

آب آریزونا در حال خشک شدن است. این عجله در مراکز داده را متوقف نمی کند.

ایالت‌های حوضه پایین‌تر، که عمدتاً آب خود را از دریاچه مید می‌گیرند و سهام آنها برای حفظ دریاچه پاول دریغ می‌شود، از دولت فدرال خواسته‌اند تا همانطور که دولت بایدن در سال ۲۰۲۴ دستور داده است، به جای کاهش منابع، سد را با دبی کمتر اصلاح کند.

نمایندگان ایالت Lower Basin در سال گذشته به وزیر کشور داگ بورگوم نوشتند: «بررسی محدودیت‌های زیرساختی ممکن است تنها اقدام بلندمدتی باشد که به بهترین وجه می‌تواند به بهبود در بهره‌برداری و مدیریت سد گلن کانیون دست یابد.

تخلیه کامل دریاچه پاول «می تواند [annually] کاهش تلفات تبخیر به میزان چند صد هزار هکتار، سورنسن گفت: کارشناسان می گویند هر ساله ۱۱ درصد از آب مخزن به دلیل تبخیر از بین می رود. او گفت: «در رودخانه‌ای که بسیار کوچک‌تر از حد انتظار است، آب واقعاً اهمیت دارد. اما در حالی که طرح موسسه گلن کانیون در حال افزایش است، او افزود: “با موانع زیادی روبرو است.”

یکی از این موانع، دولت فدرال است، که در بیانیه اخیر اثرات زیست محیطی خود – که در ماه آگوست نهایی شد – که به بررسی راه‌های مدیریت کلرادو در ۱۰ سال آینده می‌پردازد، حتی تخلیه دریاچه پاول را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت.

مقامات در پیج، آریزونا، که دارای یک صنعت پر رونق تفریحی مبتنی بر آب است، نیز با تخلیه دریاچه مخالفت کردند. ائتلاف BlueRibbon که نشان دهنده تفریحات خارج از جاده و موتوری است، مخالفان را رهبری می کند. او لایحه‌ای به نام قانون فراوانی رودخانه کلرادو پیشنهاد کرد که آب تصفیه‌شده را به ایالت‌های حوضه پایین‌تر می‌رساند و اجازه می‌دهد آب بیشتری در دریاچه پاول نگهداری شود. آب تصفیه شده از نمک‌زدایی با انرژی هسته‌ای از دریا و آب شور و از طریق «استفاده مجدد از آب پیشرفته» که در آن فاضلاب با فناوری‌های فیلتر پاک می‌شود، با هزینه تخمینی ۴۰ میلیارد دلار به دست می‌آید.

مانع دیگر زمان است: بررسی، طراحی و ساخت تونل های انحرافی جدید احتمالاً یک دهه طول خواهد کشید. و هزینه آن می تواند میلیاردها باشد.

در همین حال، کاهش جریان کلرادو بر اکوسیستم‌های رودخانه‌ای تأثیر می‌گذارد که دانشمندان آن‌ها را «جدید» می‌نامند، زیرا به‌دلیل ۷۰ سال فعالیت انسانی – عمدتاً حذف سیل‌های فصلی – به‌شدت تغییر کرده‌اند. به دلایل متعددی، از جمله سطح پایین دریاچه، اداره احیا بسیاری از جریان های زیست محیطی از سد گلن کانیون را در سال های اخیر لغو کرده است و کلرادو را از یک پالس رسوب بزرگ که بخشی از اکولوژی طبیعی رودخانه است، محروم کرده است. جویبارها شن‌بارها و سواحل مورد استفاده قایق‌ران در گراند کانیون را بازسازی می‌کنند و زیستگاه‌هایی با آب کم‌عمق برای ماهی‌های بومی در معرض خطر و در معرض انقراض ایجاد می‌کنند.

این اداره همچنین گاهی اوقات آب سرد را از سد آزاد می کند تا دمای رودخانه را کاهش دهد و از نشستن باس های مهاجم و دوستدار آب گرم در بخش گرند کنیون و جابجایی ماهی های بومی جلوگیری کند. اما با توجه به اینکه خشکسالی تولید برق آبی را کاهش داده است، این انتشار نیز محدود است.

کارشناسان می گویند که تخلیه کامل دریاچه به گلن کانیون اجازه می دهد تا زمانی که رودخانه رسوبات انباشته شده را خارج می کند، بهبود یابد. درختان پنبه و بید بومی ریشه خواهند داشت و به بیرون راندن مهاجمانی مانند گز کمک می کنند. سمورهای رودخانه ای، بیورها، پرندگان و دوزیستان به دره باز خواهند گشت. و طاق های سنگی قرمز غرق شده، پل های طبیعی، آمفی تئاترها و آبشارها به همراه هزاران مکان مقدس برای سرخپوستان به تدریج از میان گل و لای بیرون می آیند.

تغییر در رژیم هیدرولوژیکی همچنین تأثیر عمیقی بر صدها مایل اکوسیستم رودخانه در زیر سد گلن کانیون، از جمله در گراند کنیون خواهد داشت. اشمیت گفت: «این به شیوه‌هایی تغییر خواهد کرد که فقط تا حدی قابل پیش‌بینی است». “به طور ناگهانی رودخانه نوسانات زیادی خواهد داشت. رودخانه رسوب بیشتری خواهد داشت. رودخانه بسیار ابری تر خواهد بود.” گرند کانیون که بهشت ​​ماهی های بومی است، ناگهان پر از ماهی های غیر بومی می شود که بسیاری از آنها برای ماهیگیری ورزشی به دریاچه پاول معرفی شده اند. اشمیت اذعان می کند: «این موضوع پیچیده تر می شود. “همه اینها سازش در این دنیای بیهوده ساخته دست بشر است.”

در حال حاضر، Fill Mead First رویایی دست نیافتنی باقی مانده است که با ادامه کاهش سطح رودخانه ها و افزایش دمای جهانی توجه بسیار بیشتری را به خود جلب می کند. دولت فدرال در نهایت در مورد آینده سد گلن کانیون تصمیم خواهد گرفت، اما اریک بالکن، برای اولین بار، فکر می کند که یک رژیم جدید مدت هاست به پایان رسیده است. او گفت که حمایت از دریاچه پاول «لگد زدن به قوطی در جاده است». اما آنها در حال تمام شدن هستند.