Brightline نشان می دهد که مردم قطار می خواهند. اما چه کسی به آنها پرداخت خواهد کرد؟

اولین چیزی که Brightline از شما می خواهد در مورد ورشکستگی خود بدانید این است که قطارها به حرکت خود ادامه می دهند.

در پیامی که شرکت پس از ثبت نام برای حمایت از ورشکستگی فصل ۱۱ برای مشتریان ارسال کرد، آمده است: «تجارت طبق معمول». طبق گزارش فایننشال تایمز، این اقدام به دنبال ماه‌ها گفتگو با دارندگان اوراق قرضه انجام می‌شود و به خط راه آهن پرسرعت خصوصی فرصت می‌دهد تا ۴۹۰ میلیون دلار دیگر وام بگیرد، زیرا به دنبال افزایش حمل‌ونقل به اندازه کافی برای پرداخت ۴٫۴ میلیارد دلار بدهی انباشته برای ساخت، توسعه و بهره‌برداری از خط راه‌آهن است.

با وجود عقب ماندگی، قطارها بین اورلاندو و میامی با سرعت حداکثر ۱۲۵ مایل در ساعت به حرکت خود ادامه خواهند داد زیرا این پرونده شامل Brightline Trains Florida، بخشی که خط را اداره می کند، نمی شود. همچنین بر Brightline West که در حال توسعه مسیری از لاس وگاس به لس آنجلس است، تأثیری ندارد.

این شرکت ارائه خدمات بین میامی و وست پالم بیچ را در سال ۲۰۱۸ آغاز کرد، سپس خدمات خود را به اورلاندو در اوایل سال ۲۰۲۳ گسترش داد. به عنوان نمونه ای از اینکه چگونه بخش خصوصی می تواند راه آهن سریع السیر را به ایالات متحده بیاورد، به ویژه در مناطقی با گزینه های حمل و نقل کم و بودجه کمی برای آنها ذکر شده است. این سامانه در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته شاهد افزایش ۱۴ درصدی سفرها و افزایش ۱۷ درصدی درآمد در فاصله ژانویه تا آگوست بوده است. همچنین با برنامه هایی برای گسترش خدمات به تامپا و افزودن ایستگاهی در کاکائو در حال حرکت است.

پاتریک گدارد، مدیر عامل شرکت برایت لاین فلوریدا، در بیانیه ای پس از تشکیل پرونده روز جمعه گفت: «برایت لاین بخش مهمی از شبکه حمل و نقل فلوریدا است که نحوه رفت و آمد مردم در ایالت را تغییر داده است. این معامله کاتالیزوری برای رشد بیشتر سفر و درآمد خواهد بود.»

تیم هاینز، رئیس تحقیقات اعتبار جهانی در Debtwire، به آسوشیتدپرس گفت که برایت لاین به حدود ۳٫۵ میلیون نفر در سال خدمات می دهد و تقریباً ۲۴۰ میلیون دلار درآمد ایجاد می کند که کمتر از نیمی از سفرها و یک سوم درآمد پیش بینی شده در سال ۲۰۲۴ است. به همین دلیل برایت لاین مجبور شد بدهی خود را بازسازی کند و بودجه بیشتری دریافت کند.

فراتر از مشکلات مالی، Brightline در مورد ایمنی آن نیز مورد بررسی قرار گرفته است. از ژانویه، ۱۸۲ نفر توسط قطارهای این شرکت از سال ۲۰۱۸ جان خود را از دست داده اند که بسیاری از آنها در برخورد در گذرگاه ها یا با افرادی که در روی ریل هستند، کشته شده اند. Brightline می گوید هیچ یک از حوادث ناشی از عملیات قطار نبوده و به صدها میلیون دلار سرمایه گذاری برای بهبود ایمنی اشاره می کند.

با این حال، مبارزات Brightline حتی زمانی که سواران مشتاقی را پیدا می کند، پیش می آید.

ایوان رایش دوست دارد با راه آهن سفر کند و اغلب برای سفر ۴۰ دقیقه ای از خانه اش در وست پالم بیچ تا دفترش در فورت لادردیل، جایی که قانون ورشکستگی را اجرا می کند، سوار بریت لاین می شود. او همچنین وقتی به بازی‌های بسکتبال میامی هیت می‌رود از آن استفاده می‌کند، اگرچه اعتراف می‌کند که با ۳۵ دلار بلیط، برای استفاده روزمره بسیار گران است. (هزینه سفر رفت و برگشت بین میامی و اورلاندو می تواند ۱۲۰ دلار باشد.)

او گفت: «برایت لاین به معنای واقعی کلمه مانند رفتن به فرودگاه و حضور در هواپیما است. “این یک تجربه لوکس است. خوب است. خوب است. راحت است.” به غیر از هزینه سفر، “چیزی برای شکایت وجود ندارد.”

با شکستن رکوردهای مسافربری آمتراک و افزایش تعداد سواری برایت لاین، به نظر می رسد آمریکایی ها تمایل بیشتری به سفر با قطار دارند. مشکلات مالی Brightline سؤال پیچیده‌تری را مطرح می‌کند: چه کسی برای ساخت زیرساخت‌های مورد نیاز برای دادن این فرصت به تعداد بیشتری از آنها هزینه خواهد کرد؟

Brightline West در حال توسعه یک خط راه آهن سریع السیر ۲۱۸ مایلی بین لاس وگاس و حومه لس آنجلس رانچو کوکامونگا است، جایی که مسافران می توانند برای سفر به لس آنجلس به یک خط ریلی رفت و آمد متصل شوند. این پروژه تقریباً ۲۱ میلیارد دلاری کمک مالی ۳ میلیارد دلاری فدرال دریافت کرد و به دنبال وام ۶ میلیارد دلاری فدرال است زیرا برای تأمین بودجه لازم برای ساخت خط تلاش می کند.

سفر طولانی کالیفرنیا به سمت یک سیستم ریلی پرسرعت که سانفرانسیسکو و لس آنجلس را به هم متصل می کند، از طرف دیگر معادله به مشکل نزدیک شد. این کشور نزدیک به دو دهه را صرف اتکا به بودجه عمومی کرده است و اکنون در حال بررسی بودجه خصوصی است.

او در ایمیلی به Grist گفت، جیم متیوز، که ریاست انجمن مسافران راه‌آهن را بر عهده دارد، تجدید ساختار فصل ۱۱ را حرکتی مفید می‌داند که «احتمالاً به برایت‌لاین فضای تنفسی می‌دهد تا از بار بدهی «خراش‌کننده» خود خارج شود. بهبود چشم انداز مالی این شرکت با حصول اطمینان از دسترسی بیشتر مردم به راه آهن مسافری به طور کلی به نفع آن خواهد بود.

با این حال، دولت باید نقش قوی‌تری در تامین مالی ریلی ایفا کند، زیرا سرمایه‌گذاری مستمر مورد نیاز برای راه‌اندازی پروژه‌ها اغلب خارج از دسترس بخش خصوصی است، حتی در مشارکت‌های دولتی و خصوصی. او گفت: «ساخت راه آهن بسیار سخت و بسیار پرهزینه است. این نمونه خوبی از این است که چرا دولت ها همیشه نقش مشروعی دارند.»

پول تنها چالش نیست. آلون لوی، محقق موسسه مارون دانشگاه نیویورک، گفت: اپراتورهای خصوصی ریلی همچنین باید سیستم های خود را با زیرساخت های عمومی موجود یکپارچه کنند. لوی گفت که تصمیم Brightline West برای توقف در Rancho Cucamonga به جای لس آنجلس، دشواری را نشان می دهد، زیرا رسیدن به شهر مستلزم هماهنگی بهتر با Metrolink است. آنها گفتند که ایجاد یک شبکه ریلی مسافری یکپارچه تر به “اقدامات فدرال از بالا به پایین” نیاز دارد.

ریک هارنیش، که اتحادیه راه‌آهن پرسرعت را اداره می‌کند، استدلال می‌کند که با ریل باید بیشتر مانند سایر اشکال حمل‌ونقل رفتار شود. خطوط هوایی برای ساخت فرودگاه ها و شرکت های حمل و نقل برای ساخت بزرگراه ها پولی پرداخت نمی کنند. او گفت که مالیات دهندگان این کار را انجام می دهند زیرا “سرمایه خصوصی در زیرساخت هایی که برای تامین مالی حمل و نقل عمومی نیاز دارید سرمایه گذاری نمی کند.”

از نظر هارنیش، تعداد رو به رشد سفرهای برایت لاین و آمتراک نشان می دهد که تقاضا وجود دارد. آنچه گم شده است، سرمایه گذاری عمومی بیشتر در زیرساخت های مورد نیاز برای تطبیق با آن است. او گفت: “زمان آن فرا رسیده است که هم فدرال رزرو و هم ایالت ها سرمایه گذاری در مسیرهای خوب و با کیفیت را آغاز کنند.”

برای برایت لاین، چالش فوری حفظ حرکت قطارها است. بزرگتر – برای برایت لاین و ریل مسافربری به طور کلی – این است که بفهمد چه کسی برای ساخت مسیرهای زیر آنها پول می پردازد.