اسب آبی – واقعا؟ این پاسخ رایج زمانی است که راهنمایان تور در آفریقا مسافران را با این سوال که “خطرناک ترین حیوان در قاره چیست؟” یک شیر؟ کرگدن؟ یک فیل؟ نه، نه، نه. در نهایت راهنما با چشمک زدن پاسخ می دهد: اسب آبی، بله، آن پستاندار آب دوست با وزن یک تن. اسب‌های آبی با وجود ظاهر بزرگ و خواب‌آلودشان سریع و تهاجمی هستند – ترکیبی خطرناک – و می‌توانند سالانه چندین صد نفر را بکشند (البته خطرناک‌ترین حیوان آفریقا اصلا اسب آبی نیست، بلکه پشه است – اما هیچ‌کس دوست ندارد همه چیز را بداند).
اسب آبی ها علیرغم اینکه یکی از غیرمعمول ترین حیوانات روی کره زمین هستند – نزدیک ترین خویشاوندان آنها نهنگ ها و دلفین ها هستند – عشق زیادی دریافت نمی کنند. آنها تمایل دارند تحت الشعاع دیگر مگاما پستانداران قابل توجه قاره قرار گیرند. چه کسی می تواند با فیل، زرافه و شیر برابری کند؟ شاید به همین دلیل تعجب آور نیست که اعلام کشتار اسب آبی در زامبیا دقیقاً خبری جهانی نبود.
اما کشتار اسب‌های آبی پیشنهادی – که توسط شکارچیان غنائم انجام شد – در رودخانه لوانگوا زامبیا، تعدادی از سوالات حفاظتی را مطرح می‌کند، از پویایی جمعیت گرفته تا اینکه آیا شکار غنائم یک استراتژی حفاظتی خوب در چنین مواردی است و حتی تا چیزی به نام سندرم تغییر خط پایه.
در سال ۲۰۱۶، زامبیا کشتار بزرگی از جمعیت اسب آبی خود را پیشنهاد کرد، اما به زودی پس از واکنش شدید گروه‌های حفاظت از محیط زیست و حقوق حیوانات، این ایده را کنار گذاشت. اکنون ایده بازگشته است: زامبیا کشتن ۲۵۰ اسب آبی در سال برای آینده قابل پیش بینی را پیشنهاد کرده است. دولت می‌گوید تعداد اسب‌های آبی بسیار زیاد است و بیم آن می‌رود که شیوع سیاه زخم به حیوانات دیگر سرایت کند.
Umlilo Safaris، یک متخصص اهل آفریقای جنوبی، شروع به تبلیغ شانس کشتن پنج اسب آبی برای یک شکارچی غنائم کرد.
جای تعجب نیست که برخی از گروه های حقوق حیوانات و حمایت از حیوانات بلافاصله فریاد زدند.
ویل تراورز، رئیس بنیاد Born Free، ماه گذشته گفت: «پیامدهای منفی هزاران اسب آبی و شهرت زامبیا به عنوان مقصد گردشگری حیات وحش – محل کشتار پیشنهادی را می‌توان از کلبه بین‌المللی معروف چیچله دید – نمی‌توان دست کم گرفت.
عقب نشینی دولت را در حالت تدافعی قرار داد. چارلز باندا، وزیر گردشگری، تایید کرد که هیچ تصمیم نهایی گرفته نشده است.
وی گفت: این موضوع در هیئت دولت در حال بررسی است و به زودی تصمیم گیری خواهد شد.
آیا تخریب لازم است؟
جمعیت اسب آبی رودخانه لوانگوا در حال حاضر بزرگترین جمعیت در جهان است. IUCN تخمین می زند که حدود ۲۵۰۰۰ اسب آبی در رودخانه Luangwa زندگی می کنند و خاطرنشان می کند که در هر کیلومتر مربع می تواند تا ۴۲ اسب آبی در بالاترین تراکم رودخانه وجود داشته باشد. در واقع، حدود ۲۰ درصد اسب‌های آبی زنده‌مانده جهان در همین رودخانه یافت می‌شوند که یک دستاورد قابل توجه حفاظتی برای زامبیا است.
اما آیا این یک مخزن نادر از فراوانی وحشی است که باید مورد تجلیل قرار گیرد، یا اسب آبی های خارج از کنترل که نیاز مبرمی به مدیریت مرگبار دارند؟ فهرست قرمز IUCN در حال حاضر اسب آبی را به عنوان آسیب پذیر طبقه بندی می کند. با ۱۱۵۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰۰ اسب آبی در جهان، آنها به طور قابل توجهی کمیاب تر از فیل آفریقایی هستند. جمعیت جهانی اسب آبی در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت، اما از آن زمان به بعد کاهش یافت. آنها همچنان در خطر از دست دادن و تخریب مداوم زیستگاه، و همچنین شکار غیرقانونی برای گوشت و عاج خود – عاج هایشان هستند.
“با توجه به تعداد اسب های آبی در [Zambia]ربکا لویسون، رئیس گروه کرگدن IUCN و استاد دانشگاه ایالتی سن دیگو گفت، در مقیاس ملی، تعداد پیشنهادی کشتار معقول به نظر می رسد.
وی افزود: «به طور کلی، معدوم‌سازی یک روش جا افتاده است که می‌تواند در کاهش جمعیت مؤثر باشد».
به گفته دولت زامبیا، یکی از دلایل اصلی کشتار، ترس از شیوع سیاه زخم بوده است. این به سختی بی اساس است، زیرا سال گذشته شیوع سیاه زخم در میان جمعیت اسب آبی در تانزانیا و نامیبیا وجود داشت. اگرچه بسیاری از ما سیاه زخم را به عنوان سمی مهلک می شناسیم که برای ایجاد وحشت در انسان ها استفاده می شود، اما این باکتری است که بیشتر بر روی ونگل ها مانند گاو، گوسفند و، بله، اسب آبی تاثیر می گذارد. در هنگام خشکسالی زمانی که رودخانه آنها خشک می شود، به اسب آبی برخورد می کند.
کورین کندال، متصدی حفاظت و تحقیق در باغ وحش کارولینای شمالی، که اسب آبی، کرکس و سیاه زخم را مطالعه کرده است، می گوید: سیاه زخم یک بیماری بسیار کشنده است و انسان ها بسیار مستعد ابتلا به آن هستند.
اما این بدان معنا نیست که اسب آبی مبتلا به سیاه زخم احتمالاً آن را به انسان منتقل می کند.
«حرام از خوردن گوشت حیوانی که مرده است [anthrax] کندال خاطرنشان کرد: یا بالا بروید و اجساد را اداره کنید… فرد باید بتواند از سیاه زخم جلوگیری کند.
در طول شیوع سیاه زخم، هیچ فردی در تانزانیا یا نامیبیا آلوده نشد.
کندال خاطرنشان کرد: نگرانی سیاه‌زخم این است که به سرعت از طریق اسب‌های آبی گسترش می‌یابد و این پتانسیل را دارد که به حیوانات دیگر مانند شیرها، فیل‌ها و زرافه‌ها سرایت کند.
هیچ کس نمی خواهد سیاه زخم حیات وحش آنها را آلوده کند، چه رسد به انسان. اما تضمین کمی وجود دارد که کشتن چند صد اسب آبی بتواند از چنین شیوعی جلوگیری کند.
به نظر می رسد، توافقی نیز وجود ندارد که اسب های آبی پرجمعیت هستند.
مارک جونز، رئیس بخش سیاست در بنیاد Born Free گفت: «تاکنون شواهد کمی در دست داریم که نشان دهد اسب‌های آبی پرجمعیت هستند».
کندال خاطرنشان می کند که مدیران با هر گونه حذف باید “داده های علمی واقعاً خوبی در مورد جمعیت” داشته باشند. او می افزاید که “کاملا حیاتی” است که بدانیم جمعیت به طور قابل توجهی بالاتر از حد نرمال است.
دولت به طور مشخص به موضوع افزایش جمعیت واکنش نشان نداد، اما حتی گروه های بین المللی شکار نیز اعلام کردند که به اطلاعات بیشتری نیاز است.
سخنگوی شورای بین المللی حفاظت از بازی و حیات وحش (CIC) گفت: «اکنون در این مرحله مشخص است که در مورد مدیریت اسب آبی تحقیقات و نتایج کافی وجود ندارد. سخنگوی گروه غیرانتفاعی که از شکار حمایت می کند، خاطرنشان کرد که آنها مایلند شفافیت بیشتری در مورد اینکه آیا اسب آبی واقعاً در منطقه پرجمعیت است یا اینکه زیستگاه رو به کاهش آن را به درگیری با انسان سوق می دهد، ببینند.
CIC گفت در صورتی که تعداد آنها نیاز به کشتن داشته باشد و حیوان به طور کامل مورد استفاده قرار گیرد، از شکار پشتیبانی می کند. گوشت آن خورده می شود. با این حال، مقاله ای در سال ۲۰۱۳ توسط Chansa Chomba از خدمات حیات وحش زامبیا اشاره می کند که گوشت اسب آبی به ندرت در این منطقه خورده می شود، زیرا این باور محلی است که مصرف اسب آبی می تواند باعث جذام شود.
اسب آبی به عنوان بزرگترین حیوان خشکی در راسته Artiodactyla می تواند اثرات زیست محیطی شدیدی از جمله فرسایش و کیفیت آب داشته باشد. تعداد زیادی اسب آبی مدفوع زیادی تولید می کنند و مقادیر زیادی نیتروژن و فسفر را به سیستم رودخانه می رسانند. گزارشی در سال جاری نشان داد که فضولات اسب آبی در رودخانه بزرگ روآها تانزانیا هم بر تنوع زیستی و هم بر فراوانی ماهی تأثیر می گذارد – اما فقط در طول فصل خشک. با این حال، کشتار ناگهانی ماهی‌ها به دلیل فضولات اسب آبی احتمالاً رویدادهای طبیعی چرخه‌ای هستند – البته با استفاده انسان از رودخانه‌ها تشدید می‌شوند – که مزیت تغذیه لاشخورها را دارند.
البته وجود اسب‌های آبی فراوان می‌تواند منجر به درگیری انسان و حیات وحش و مرگ بالقوه انسان شود. اسب‌های آبی به مزارع حمله می‌کنند و به شدت از قلمرو خود، به ویژه در آب، دفاع می‌کنند. هشدار کلی: هرگز بین اسب آبی در حال چرا و منبع آب آن قرار نگیرید، هرگز راه فرار آن را قطع نکنید. بدتر شدن اوضاع، زامبیا، مانند بسیاری از کشورهای جنوب صحرای آفریقا، در دهه های اخیر شاهد رونق جمعیت خود بوده است – در کمتر از ۲۵ سال دو برابر شده است – که منجر به درگیری بیشتر با حیات وحش شده است، زیرا قلمرو آن به طور اجتناب ناپذیر کاهش می یابد.
در فوریه سال جاری، یک اسب آبی قایق دو مرد را که به طور غیرقانونی در زامبیا ماهیگیری می کردند واژگون کرد – یکی از آنها تقریباً بلافاصله توسط یک کروکودیل کشته شد. و اوایل این ماه مردی در زیمبابوه توسط اسب آبی در باغش کشته شد. البته، افرادی که مجبورند با حیوانات بالقوه خطرناک زندگی کنند، سزاوار این هستند که در مورد نحوه واکنش دولت ها نظر بدهند.
با این حال، اگر اسقاط انجام شود، سؤال بعدی این است که چگونه بهترین کار را انجام دهیم. دولت زامبیا در حال حاضر کشتار را به تیم های شکار غنائم برون سپاری می کند. مشکل این است که آنها همچنین برون سپاری می کنند که حیوانات مورد اصابت گلوله قرار می گیرند.
برای شلیک پرداخت کنید
شکارچیان جایزه معمولاً می خواهند بزرگترین نرهای ممکن را بکشند. در برخی موارد، این می تواند منجر به اثرات آبشاری فاجعه آمیز شود، مانند شیرها که یک نر می میرد و توله هایش توسط نرهای رقیب کشته می شوند. اما در مورد اسب آبی، دقیقاً برعکس این اتفاق می‌افتد: کشتن گروهی از نرها در واقع می‌تواند باعث افزایش جمعیت در سال‌های بعدی شود.
در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۳ توسط چانسا چومبا از خدمات حیات وحش زامبیا آمده است: «عمل کشتار برای حذف نرهای اضافی و آزاد کردن منابع برای زنان باقی‌مانده، که منجر به افزایش نرخ تولد و تسهیل به جای سرکوب نرخ رشد جمعیت می‌شود، مستند شده است.
Tshomba که به درخواست ها برای اظهار نظر پاسخ نداد، همچنین در تحقیقات خود دریافت که ازدواج های گذشته تأثیر کمی بر جمعیت داشته است. جمعیت لوانگوا در دهه‌های اخیر نسبتاً پایدار بوده است و از نزدیک به انقراض بازگشته است.
با توجه به تحقیقات Chomba، باید فکر کرد که آیا این کشتار واقعاً در مورد چیز دیگری است؟ اگر واقعاً در مورد کاهش جمعیت باشد، کشتن ۲۵۰ حیوان از طریق شکار غنائم احتمالاً این کار را نمی کند. در میان پستانداران بزرگ، اسب آبی یک دوره بارداری سریع دارد – هشت ماه – و جمعیت می تواند به سرعت بهبود یابد.
همچنین اگر هدف کاهش جمعیت باشد، استفاده از شکارچیان تروفی شاید یک استراتژی عجیب باشد. مرگ یک دسته از پیرمردها کمک چندانی به کاهش جمعیت نخواهد کرد و حتی ممکن است، همانطور که مقاله Chomba نشان می‌دهد، منجر به رشد بچه‌ها شود.
لویسون گفت: «من فکر می‌کنم بحث… واقعاً بر روی مزایا و معایب شکار جام متمرکز است. او خاطرنشان کرد که این بستگی زیادی به نحوه توزیع پول شکار دارد. آیا مردم محلی بودجه دریافت می کنند؟ آیا بسیاری از پول صرف پرداخت برای محیط بانان و حفاظت از زمین ها می شود یا به سود و فساد محو می شود؟
پیتر سینکامبا، رئیس حزب سبز زامبیا، تخریب را تکذیب کرد.
او گفت: «دره لوانگوا آنطور که آنها ادعا می‌کنند پرجمعیت نیست.» او ادعا کرد که جمعیت در ۳۰ سال گذشته ۱۴ تا ۲۰ درصد کاهش یافته است.
او افزود: “سیاست حذف با انگیزه طمع محض است.”
مقاله‌ای اخیر ادعا می‌کند که کشتار واقعاً مربوط به تعداد زیادی اسب آبی نبود، اما یک قرارداد ضعیف نوشته شده با تیم‌های شکار در سال ۲۰۱۶ امضا شد. طبق تحقیقات، دولت زامبیا به دنبال این بود که از شکایت شرکت Mabwe Adventures Limited برای لغو کشتار دفعه قبل با دادن فرصتی دوباره به آنها، از طریق Umlilo Safaris، برای کشتن اسب‌های آبی اجتناب کند. Umlilo Safaris به درخواست ها برای اظهار نظر پاسخ نداد.
اما آیا اسب های آبی در لوانگوا واقعاً پرجمعیت هستند؟ یا – بر خلاف بسیاری از دیگر جمعیت های حیات وحش در سراسر جهان – آیا این فقط خوب عمل می کند؟
و در اینجا یک سوال بسیار بزرگتر وجود دارد: آیا ما به عنوان انسان اکنون به هیچ وجه فراوانی طبیعی را می بینیم؟ unطبیعی؟
فراوانی و جابجایی خطوط مبنا
اسب های آبی کامل با دندان های بزرگ واقعا شکارچی ندارند. تنها استثنا، به گفته کندال، برخی غرورهای شیرهایی هستند که شکار اسب آبی بالغ را یاد گرفته اند (چطور ما هرگز چنین چیزی را در طبیعت ندیده ایم؟). اما حتی با وجود این غرورهای تخصصی، جمعیت اسب آبی تا حد زیادی فقط توسط محیط طبیعی خود محدود می شود.
کندال توضیح داد: “اغلب آنچه می بینید جمعیت هایی هستند که توسط شکارچیان کنترل نمی شوند، بلکه توسط بیماری ها و سایر عوامل محیطی تنظیم می شوند. و من فکر می کنم اسب آبی نمونه خوبی برای آن است.” “اندازه بزرگ و رفتار تهاجمی آنها بیشتر به آنها اجازه می دهد تا از شکار شدن جلوگیری کنند. اما آنها نمی توانند از خشکسالی اجتناب کنند و نمی توانند از مواردی مانند سیاه زخم اجتناب کنند.”
کندال می‌گوید اسب‌های آبی “به طور طبیعی دارای جمعیت نوسانی هستند”: هنگامی که باران و چرای بیش از حد زیاد باشد، جمعیت افزایش می‌یابد، اما در طول سال‌های خشکسالی دوباره کاهش می‌یابد.
به عبارت دیگر، جمعیت اسب‌های آبی کاملاً دیوانه نمی‌شوند. در نهایت، طبیعت – از طریق ابزار بیماری یا قحطی خود – هیولاهای آبی لوانگوا را رام خواهد کرد.
کندال گفت: «این تا حدودی یک سؤال اخلاقی است: آیا بهتر است اجازه دهید حیوانات به مرگ طبیعی بمیرند یا می خواهید از تکنیک های انسان محور مانند اتانازی استفاده کنید.
اما وقتی در مورد این کشتار می خوانم، یک سوال بزرگتر مطرح می شود: آیا ما به عنوان یک گونه از فراوانی کمی آشفته نشده ایم؟
فراوانی طبیعی – زمانی که رگ حیاتی سیاره بود – به طور فزاینده‌ای نادر می‌شود، به‌ویژه وقتی در مورد چیزی بزرگتر از یک حشره صحبت می‌کنیم (و حتی آنها در مشکل عمیقی قرار دارند). من مطمئن نیستم که اگر آمریکایی‌ها آسمانشان پر از میلیاردها کبوتر مسافر باشد – همانطور که قبلا بودند – چه می‌کردند، اما شک دارم که آنها این کار را دوست داشته باشند. آنها احتمالاً برای جلوگیری از بارندگی فصلی فضولات پرندگان بر یک کمپین کشتار گسترده اصرار دارند.
پذیرفتن فراوانی زمانی که گونه‌ای بالقوه خطرناک – مانند اسب آبی – یا یک رقیب باشد، سخت‌تر است. بسیاری از اروپایی ها و آمریکایی ها حتی با کوچکترین جمعیت گرگ ها ناراحتی نشان داده اند. لحظه ای که آنها دوباره ظاهر می شوند، چه در کالیفرنیا، آیووا یا هلند، کسی خواستار کنترل آنها می شود، یعنی. تحت آزار و اذیت فراموش نکنید که جمعیت گرگ های کنونی بخش های کوچکی از فراوانی سابق خود هستند یا اینکه نقش بزرگی در حفظ سلامت اکولوژیکی دارند. این واقعیت که آنها دارند برمی گردند … ناراحت کننده است (برای برخی).
در سال ۱۹۹۵، دانشمندان روشی را توصیف کردند که در آن مردم برای نسل‌ها فراموش کرده‌اند که طبیعت واقعاً چه شکلی است: سندرم تغییر خط پایه. اولین بار توسط دانشمند شیلات، دانیل پاولی، ابداع شد، “سندرم تغییر پایه” اساساً به این معنی است که هر نسل طبیعت را از دریچه های مختلف می بیند. بشقاب مدام در حال پاک کردن است. بنابراین، آنچه ما به عنوان طبیعت “عادی” در نظر می گیریم در واقع تنزل می یابد – و اغلب با هر نسلی تنزل می یابد. مبانی عادی بودن ما همچنان در حال تغییر است.
به عبارت دیگر، جمعیت رو به رشد اسب‌های آبی نگران‌کننده – حتی تهدیدکننده – به نظر می‌رسد، حتی اگر چند صد سال پیش فراوان‌تر بودند. اگر در منطقه ای بزرگ شده اید که دیگر گرگ وجود ندارد – و سپس آنها برمی گردند – آنها مانند مهاجمان به نظر می رسند. اگر یک روز یک بریتانیایی معمولی از خواب بیدار شود و جزیره آنها از ساحلی به ساحل دیگر در جنگل پوشیده شود، چه واکنشی نشان می دهد، همانطور که در سال های نه چندان دور بود؟
تحقیقات نشان داده است که انسان‌ها حتی در طول زندگی خود «تغییر خطوط پایه» را تجربه می‌کنند: معلوم می‌شود که با افزایش سن، انتظارات (و تعصبات) طبیعت را به روز می‌کنیم. دانشمندان این را فراموشی شخصی می‌نامند: فراموش می‌کنیم که وقتی بچه بودیم، همیشه صدای قورباغه‌ها را می‌شنیدیم، گونه‌های بیشتری از پرندگان آوازخوان را می‌دیدیم، یا زیستگاه‌های بیشتری در امتداد ردیف‌های مزارع داشتیم.
بنابراین سوال من این است: آیا میل به حذف یک جمعیت اخیراً بهبود یافته بخشی از تغییر سوگیری خط پایه است؟ شاید ما در حال تلاش برای برگرداندن طبیعت به حالت قبل هستیم، حتی زمانی که در این مورد قبلاً تخریب شده بود و اکنون در واقع در حال بهبودی – فقط کمی
انسان ها از دیرباز می خواستند طبیعت را مهار و کنترل کنند. ما دائماً در تلاش هستیم تا بر هر کاری که طبیعت انجام می دهد تسلط داشته باشیم، واقعیتی که ریشه موفقیت شگفت انگیز و سقوط بالقوه ما است. دولت ایالات متحده یک واحد کامل به نام «سرویس حیات وحش» دارد که به کشتن حیواناتی که آنها را آفات می‌داند اختصاص داده است – در سال ۲۰۱۶، ۲٫۷ میلیون حیوان از جمله نزدیک به یک میلیون پرنده سیاه بال قرمز، ۷۶۹۶۳ کایوت و ۱۴۶۵۴ سگ دشتی را کشت. ظاهرا تعداد آنها خیلی زیاد بود.
اما اگر بخواهیم طیف کامل زندگی روی زمین – و خودمان – شانسی داشته باشیم، شاید لازم باشد این ناراحتی فزاینده با فراوانی طبیعی را بازنگری کنیم. شاید باید ۲۵۰۰۰ اسب آبی در رودخانه لوانگوا را به جای ترساندن جشن گرفت. شاید باید به زامبیا به خاطر موفقیت هایش در زمینه حفاظت تبریک گفت. و شاید ما باید با کشور همکاری کنیم تا درگیری بین اسب آبی و انسان را به حداقل برسانیم به جای اینکه آنها را صرفاً با ذکر ازدواج مجازات کنیم.
اسب آبی یا اسب آبی در یونانی، رودخانه نیل را پر می کردند. زمانی الهه های مصری با سر اسب آبی وجود داشتند. امروزه این ناهنجاری های آبی نه تنها در نیل، بلکه در تمام شمال آفریقا از بین رفته است. به نظر خیلی ها یک اسب آبی وجود دارد غیر طبیعی. اگرچه اجداد آنها با شوک و هیبت به نیل امروزی می نگریستند. احتمالاً خواهند پرسید: سیل کجاست؟ ماهی فراوان؟ اسب آبی؟ قبلاً اسب های آبی زیادی وجود داشتند.
