میرابای چانو نقره بازی های تاریخی آسیایی دسته ۴۹ کیلوگرم زنان را به دست آورد.

میرابای چانو در بازی‌های آسیایی آیچی-ناگویا ۲۰۲۶ مدال نقره بازی‌های آسیایی را در دسته ۴۹ کیلوگرم زنان به دست آورد و تنها مدال مهم بین‌المللی را از مجموعه خود اضافه کرد. این بازیکن ۳۲ ساله هندی در مجموع وزنه ۱۹۸ کیلوگرمی را بالای سر برد تا روی سکو به پایان برسد.

چانو با ثبت ۸۳ کیلوگرم، ۸۵ کیلوگرم و ۸۷ کیلوگرم، هر سه حرکت را با موفقیت انجام داد. او فشار را با ۱۰۷ کیلوگرم آغاز کرد و سپس در دومین تلاش خود ۱۱۱ کیلوگرم را بلند کرد تا مجموع وزن نهایی خود را به ۱۹۸ کیلوگرم برساند.

ری سونگ گوم از کره شمالی با وزنه برداری ۲۱۵ کیلوگرم به مدال طلا دست یافت و ویجایانا برنز گرفت.

نتیجه بازگشت چشمگیر چانو به رویداد قاره ای بود. او پس از آسیب دیدگی و کسب مقام چهارم، مجبور شد از آخرین تلاش خود برای تلاش برای بازی های آسیایی ۲۰۲۳ هانگژو انصراف دهد. سه سال بعد در بازی های آسیایی به سکو بازگشت.

رکورد چانو اکنون شامل نقره المپیک ۲۰۲۰ توکیو، سه مدال طلا بازی های مشترک المنافع و یک نقره، و همچنین مدال های قهرمانی جهان، مسابقات قهرمانی کشورهای مشترک المنافع و قهرمانی آسیا است.

چانو با نقره آیچی-ناگویا، تنها دومین وزنه بردار هندی پس از کارنام ماله‌واری شد که در المپیک، بازی‌های آسیایی، بازی‌های مشترک المنافع، مسابقات جهانی، قهرمانی آسیا و مسابقات قهرمانی مشترک المنافع مدال‌آور شد.

چانو که در ۸ اوت ۱۹۹۴ در Nongpok Kakching، مانیپور متولد شد، کوچکترین خواهر و برادر از شش خواهر و برادر است. پدرش، سایخوم کریتی میتی، در بخش کارهای عمومی کار می کرد، در حالی که مادرش، سایخوم تومبی، مغازه کوچکی را برای تامین هزینه های خانواده اداره می کرد.

قدرت بدنی او از طریق فعالیت‌های روزانه در روستای خود، از جمله جمع‌آوری هیزم و حمل آب به بالای زمین تپه‌ای، توسعه یافت. چانو در ابتدا می خواست کماندار شود، اما توانایی های او در آکادمی ورزشی خمان لمپک مشاهده شد که او را به سمت وزنه برداری سوق داد.

او آموزش رسمی را در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و به طور منظم از روستای خود به ایمفال رفت و آمد می کند. از آنجایی که خانواده اش توانایی پرداخت هزینه حمل و نقل روزانه را نداشتند، او اغلب برای تمرین به رانندگان کامیون های عبوری وابسته بود. سال‌ها بعد، او از برخی از آن رانندگان دعوت کرد تا موفقیت المپیک را با او جشن بگیرند.

پیشرفت اولیه چانو قبل از اینکه به تمرینات ملی در بنگالورو و بعداً در موسسه ملی ورزش در پاتیالا برود، توسط سیستم ورزشی مانیپور پشتیبانی شد. او از سال ۲۰۱۲ در انستیتو پاتیالا مربیگری کرده است. ویجی شارما در بیشتر دوران حرفه ای خود سرمربی او باقی ماند و همچنین به عنوان راهنما و شخصیت پدر خدمت کرد.

موفقیت بین المللی او با طلا در مسابقات جهانی وزنه برداری ۲۰۱۷ به دست آمد. او در بازی های مشترک المنافع در گلد کوست در سال ۲۰۱۸، بیرمنگام در سال ۲۰۲۲ و گلاسکو در سال ۲۰۲۶ طلا گرفت. او همچنین در مسابقات جهانی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۵ نقره را به همراه طلا در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ به دست آورد.

نقره المپیک ۲۰۲۰ توکیو، چانو را به عنوان یکی از چهره های برجسته ورزشی هند معرفی کرد. او در پاریس ۲۰۲۴ چهارم شد اما به رقابت در بالاترین سطح ادامه داد و در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ به سکو بازگشت و به مجموعه مدال های بازی های آسیایی خود اضافه کرد.

خارج از رقابت، چانو به عنوان سرپرست اضافی پلیس (ورزش) در پلیس مانیپور خدمت می کند و برنامه ای را در روانشناسی ورزشی از طریق دانشگاه آمیتی آنلاین دنبال می کند.

او همراه با شارما به راه اندازی آکادمی رزمندگان وزنه برداری در مودیناگار، اوتار پرادش کمک کرد. هدف این آکادمی تشویق دختران جوان به ورزش وزنه برداری است و طبق گزارش ها، حدود ۴۰ دختر در سال ۲۰۲۶ در آنجا تمرین می کنند.

چانو اغلب از وزنه‌بردار مانیپوری، کونجارانی دیوی، به عنوان الگوی ورزشی خود نام می‌برد. سفر خودش از روستایی در مانیپور به سکوهای المپیک و بازی‌های آسیایی او را به الهام‌بخش نسل جدیدی از وزنه‌برداران هندی تبدیل کرده است.

مدال نقره در آیچی ناگویا به هند مدال وزنه‌برداری بازی‌های آسیایی را می‌دهد که مدت‌ها در انتظارش بود و دستاورد بزرگی را که در دوران حرفه‌ای چانو گم شده بود، تکمیل کرد.